Allohning yordamidan uzoqlashganimni his qilyapman
Men musulmon oilada o'sganman. Juda qattiq emas edik, lekin har doim Ramazonni tutardik, Hayitni nishonlardik va Allohga doim ishonchim bor edi. Lekin so'nggi paytlarda oilam juda og'ir davrni boshdan kechirmoqda. Bir qarindoshim bir oydan beri kasalxonada yotibdi va ahvoli yaxshilanmayapti. Qo'shimcha sog'liq muammolari ham bor, va men ishimdan ayrildim. Rostini aytsam, bularning barchasidan ezilib qoldim. Bugun hammasini o'ylab o'tirganimda, boshqa bir qarindoshim kasal odam uchun duo qilayotgan edi. Shu qadar to'lib-toshib, jahlim chiqib ketdiki, og'zimdan shunday gaplar chiqib ketdi: "Bu qanaqa Xudo? U qiyinchiliklarni ustma-ust qo'shaveradi." "Yomon odamlar oson yashayapti, bizdek yaxshi odamlar esa tinimsiz azob chekyapmiz", "Bu duolar befoyda, hech narsa o'zgarmayapti" kabi gaplarni aytdim. Hatto "Agar Alloh yordam berishni xohlasa, berardi" dedim. Buni aytganimdan juda xafa bo'ldim, lekin shunchalik charchagan, jahli chiqqan, qo'rqqan va umidsizlangan edim. Nega oilam va men bir sinovdan keyin boshqasiga duchor bo'lyapmiz, yaxshi bo'lmagan yoki hatto Xudoga ishonmaydigan odamlar esa oson va baxtli hayot kechirayotganga o'xshaydi, buni tushunishga qiynalyapman. Shunga o'xshash vaziyatni boshdan kechirganlardan maslahat izlayapman. Namoz o'qib, duo qilib yurganingizda ham ishlar yomonlashaveraversa, imoningizni qanday saqlaysiz? Alloh javob bermayotgandek tuyulsa, azob-uqubatlarni qanday izohlaysiz?