Behadd Dengiz
Assalomu alaykum, hammaga. Qachonki stress yoki qiyinchilikdan ezilganimda-yoki kunlab yig‘ilib qolgan tashvishdan keyin arzimas narsalarga portlasam-o‘zimni okeanda tasavvur qilaman, nafas olishga qiynalib, suv bosib kelayotgan holda. So‘nggi paytlarda esa o‘zimda shunday sekin pichirlashni his qilyapman: balki to‘xtash osonroq bo‘lardi. Shunchaki cho‘kish. Chunki kurash cheksiz tuyuladi va rostini aytsam, bema’ni. Bilaman, hayotim alhamdulillah dahshatli bo‘lmagan; ko‘p ne’matlarga egaman. Lekin uy doim qiyin joy bo‘ldi. Otam, o‘zining zaharli oilasi ta’sirida, ongim va yuragimni bolalikdan sindirib tashladi. U kuch, xavfsizlik va muhabbatni bilishim kerak bo‘lgan joyda katta bo‘shliq qoldirdi. Uning shafqatsizligi-ko‘p hollarda jismoniy emas-yara qoldirdi. Bundan tashqari, yillar davomida masxaralash, uyat va o‘smirligimgacha butunlay yolg‘izlik. U turmush qurgandan keyin onamni hammadan uzib qo‘ydi va u men va kenja ukam uchun qurbon bo‘lib qoldi. Ichkariga nazar solsam, faqat qorong‘u, baqirib-chaqirgan bo‘ronni ko‘raman-faqat tartibsizlik va g‘am. Allohning mukammal yaratganligi haqida kim nima desa ham, men tug‘ilganimdan nuqsonli ekanimga ishonib o‘sdim. Men buni o‘z haqiqatimga aylantirdim: doim noto‘g‘ri bo‘lganimni. Dunyodan uzoq vaqt nafratlanardim. Hatto bolaligimda ham hayotni tugatish haqida o‘ylardim, bu ichimda nimadir sindirgan. To‘rt yil davomida o‘zgarishlar tufayli bu fikrlar susaydi, lekin hozir o‘qishim pastlab, eski fikrlar qayta to‘lib kelyapti. Baholarim meni ushlab turgan yagona langar edi shekilli. Endi to‘satdan g‘azab yoki qayg‘u to‘lqinlari kelib qoladi. Qanaqadir narsa singanini bilmayman, lekin nimadir singan. Qochishni xohlaganim uchun kuchsiz, yarim ko‘ngilmi? Mas’uliyatdan qochib, hamma narsani otamga yuklayapmanmi? Yoki haqiqatan ichimda yaradormanmi? Allohning rejasi borligiga-bir sabab bilan yaratilganimga ishonaman. Lekin Uning rahmatiga loyiq bo‘lmay, otam bo‘shlig‘ini to‘ldirishga urinarkanman, shu jinsga nisbatan chalkash hislar paydo qilaman, onamni qurbonlari oldida pastlataman. Bu meni ezadi. Bilaman, o‘z joniga qasd qilish harom. Bolaligimda Allohga Uning in’omini hech qachon rad etmaslikka va’da berganman. Ammo o‘sha in’om menga bekorga berilganini his qilaman. O‘lishni yoki gunoh qilishni xohlamayman. Faqatgina tug‘ilmagan bo‘lsam edi, shunda bularning hech qaysiga duch kelmagan bo‘lardim.