Onam bilan bo'lgan og'ir munosabatlar va yo'qolgan hissi
Assalomu alaykum, Men buni og'ir yurak bilan yozyapman, chunki qayerga murojaat qilishni bilmayman. Men eng katta qizman va rostini aytsam, onam meni hech qachon yoqtirmagan. 19 yil davomida u hayotimni juda qiyin qildi. Oilamning yonida bo'lishning o'zi yuragimga shunday og'ir, ta'riflab bo'lmaydigan bir vazn soladi. O'tgan yili men universitetga o'qishga kirib, bir soat uzoqlikkacha ko'chib ketish baxtiga muyassar bo'ldim. Bu biroz yordam berdi, lekin vaziyatni yanada yomonlashtirdi ham. O'zimni oilamda begonadek his qilyapman, ularga tegishli emasman shekilli. Ota-onam uyga qaytib, bolalar va boshqa ishlarda yordam berishimni xohlashadi, lekin ruhan men buni uddalay olmayman. Islom ota-onaga hurmat qo'yishni o'rgatadi va men harakat qilaman, rostdan ham, lekin ularning yonida bo'lishga o'zimni majburlay olmayman. Qayerda bo'lishimdan qat'iy nazar, aybdorlik hissi meni yeb qo'yadi. Uyda bo'lganimda, qochib qutulolmay yig'lar edim kunlab. Universitetda bo'lganimda esa, o'tkazib yuborgan bolaligim va men uzoqda ekanimda ko'rsatilgan muomal uchun yig'layman. Endi esa, onam turmush qurish masalasini ko'taryapti, bu meni butunlay ezib qo'ydi. Men endigina 19 ga kirdim va u aytdi-ki, men universitet uchun ketishni tanlaganim sababli, nikoh vaqti kelganda menga er tanlash huquqi unga tegishli ekan. Yuragim tubiga tushib ketdi. O'tgan yil davomida u mening ta'limimni menga qarshi ko'p marta ishlatdi va men o'zimni davolashga harakat qilganim uchun juda aybdor his qilaman. Buning tagida yana ko'p narsa bor, lekin asosiy savol bu: men nima qilishim mumkin? Din va madaniyat nuqtai nazaridan, qanday davom etishim kerak? O'zimni bo'g'ilib, kuchim tugagandek his qilaman, davom eta olmayotgandek.