Onamni sevishga qiynalmoqdaman va iymonimda adashgandek his qilaman
Assalomu alaykum hammaga. Menga bir narsani tushunishda yordam kerak: Islomda onangizni sevish mutlaq farzmi, hatto chin dildan o'zingizni majburlay olmasangiz ham? Men “kechir va unut” kabi bo'sh so'zlarni qidirmayapman. Kimdir meni chinakam eshitadi deb umid qilaman. Onam bilan munosabatim doimo buzilgan edi. Juda ko'p og'riq bo'lgan – qattiq so'zlar, jismoniy azoblar, doimiy haqoratlar, yuk ekanligimni aytishlari, hatto meni tug'ganidan afsuslanishi. Va e'tiborsizlik, juda ko'p. Yaqinda, uning shaxsiy hayotidagi narsalarni bilib qoldim, bu meni qalbimdan silkidi. Xiyonatlar, uyatsizlik – nafratlanaman. Unga g'azab, adovat va shunchaki... nafratsiz qarab ham bo'lmayapman. Bu o'zimda yo'q. Hech qachon hech kimni bunchalik yomon ko'rmadim. Mustaqil bo'lishni va uni butunlay hayotimdan chiqarishni, ortga qaytmaslikni orzu qilaman. Lekin Islom ota-onaga hurmat qilishni buyuradi. Buni tushunaman. Ammo bu mening holatimda ham amal qiladimi? Agar bu hurmatsizlikdek tuyilsa, uzr – bu niyatim emas – lekin o'ylab qolaman: Alloh men tortayotgan narsalarni ko'rmaydimi? Butun hayotim, bolaligimdan boshlab, bir sinovdan keyin boshqasi edi. Moliyaviy qiyinchiliklar, jismoniy, ruhiy va hatto jinsiy zo'ravonlik – oila va begonalar tomonidan. Kichkinaligimdan beri bir qiz bolaga bularni ko'tarish adolatlimidi? Boshqa hamma narsaga dosh beraman, lekin onam haqida gap ketganda, qo'limdan kelmaydi. Uni yomon ko'raman. Va bu meni iymonimga nisbatan g'azablantirmoqda (astag'firulloh), chunki o'zimni ko'rinmas his qilaman. Gaplashadigan hech kimim yo'q. Islomga yuzlansam, javob har doim “ibodat qil va Allohga suyan”. Lekin depressiyaga cho'kmoqdaman, hatto yotoqdan tura olmayman. O'zimga qaray olmayotgan paytimda Alloh bilan aloqamni qanday tuzataman? Hayot meni urishda davom etar ekan, Allohga shunchaki tashlab qo'yishimga qancha vaqt kerak? Ba'zilar, G'azodagi bolalar yoki undan ham yomon ahvoldagilarni o'ylab shukr qil deyishlari mumkin. Lekin nega men uchun chiziq bunchalik past? Boshqalar mening hayotimga qarab o'zlarini baxtli hisoblasa, menga arzimagan narsa uchun minnatdor bo'lishni aytishadi. Men Allohga itoatsizlik qilishni yoki gunohkor bo'lishni xohlamayman. Lekin rostini aytsam, dindor bo'lib, har kuni ibodat qilib, Allohga ishongan paytlarimdagi hayotim bilan hozir, umid yo'qolgan paytim o'rtasida hech qanday farq ko'rmayapman. Kimdir Islom haqiqatan ham men kabi vaziyatdagi odamdan nimani so'rashini tushuntirib bera oladimi? Yoki men kabi hayotda? Iltimos, menga shunchaki so'zlardan ko'prog'i kerak.