Buzuq xonadonda yashashdan charchadim

Assalomu alaykum. Men universitetning ikkinchi kursidaman va bu gapimni bir joyga aytgim keldi. Bolaligimda, ota-onamning muammolari borligini har doim bilardim. Atigi 6 yoshda edim, otamni onamga qo‘l ko‘targanini va og‘ir so‘zlar aytganini birinchi marta ko‘rdim. Juda kichkina edim, lekin bu noto‘g‘ri ekanini tushundim va bizni himoya qilishi kerak bo‘lgan insonning shunday qilishini ko‘rib, yuragim ezildi. U onamga xiyonat ham qilardi. Esimda, u meni o‘zi bilan ko‘chaga olib chiqib, o‘sha ayolning bolalari bilan birga yurardi, ularni do‘stlarining bolalari deb aytardi. O‘sha ayol bir marta uyimizga ham qo‘ng‘iroq qildi, onam go‘shakni ko‘tardi. Men hali bola edim-u, lekin tushunmasligim kerak bo‘lgan narsalarni tushunib qolardim. Va bu bilan tugamadi. Taxminan 10-11 yoshimda, otam ishini tashlab, o‘sha ayol bilan Yevropaga biznes boshlash uchun ketdi, lekin u ayol otamni pulini yetib kelmasidanoq aldab ketdi. Shundan keyin moliyaviy ahvolimiz izdan chiqdi. Hozir zo‘rg‘a kun kechiramiz. Uyda ovqatga hech narsa bo‘lmagan kunlar bo‘ladi. Otam to‘lovlardan shikoyat qiladi va oziq-ovqat so‘rasak, jahli chiqadi. Onamga yoki bizga kiyim yoki asosiy narsalar uchun pul deyarli bermaydi, o‘zi esa tashqariga chiqib, yaxshi ovqatlanib, o‘ziga yangi narsalar olib, xohlaganini qiladi. U juda boshqaruvchi ham. Yaqinda pulli amaliyot topdim va suhbatga chaqirishdi. Haddan tashqari xursand bo‘ldim. Otamga “Ajoyib yangilik bor! Amaliyot uchun suhbatga chaqirishdi” dedim. U xursand bo‘lish o‘rniga, baqira boshladi, nega buncha ko‘p rejalarim bor deb so‘radi va borishimga ruxsat bermadi. Ammo pulli ekanini aytganim zahoti, ohangi o‘zgarib, qiziqib qoldi. Shu qadar xafa bo‘ldimki, suhbatga ham bormadim. Bu faqat bir voqea. Meni chinakam qiynaydigan narsa – onamning hayotini ko‘rish. Uning deyarli kiyimlari yo‘q, telefoni eski va siniq, o‘zi uchun hech narsasi yo‘q. U haqiqatdan ham eng mehribon qalblardan biri, va ba’zida unga qarab yig‘layman, chunki u bundan ko‘p yaxshiroq narsaga loyiq. Keyin o‘zimda aybdorlik hissini sezaman, chunki unga qo‘pol munosabatda bo‘lishim mumkin. Ichimda juda ko‘p g‘azab bor va tez asabiylashaman. O‘ylashimcha, doimiy tartibsizlikda o‘sganing bunday qiladi. Ba’zida unga qichqirib yuboraman yoki keyin pushaymon bo‘ladigan gaplarni aytaman, va keyin o‘zimni juda yomon his qilaman. Keyin har doim uni quchoqlab, kechirim so‘rayman, chunki hech qachon sevgimdan shubhalanishini xohlamayman. Aka-ukalarimni ham yaxshi ko‘raman, va singlim haqida juda xavotirdaman. U yaqinda, oktabr oyida turmushga chiqyapti, lekin ishi yoki jamg‘armasi yo‘q, chunki qariyb bir yil qattiq kasal bo‘lib, ishlashni to‘xtatgandi. Otamning onamga to‘y haqida gapirganini eshitib qoldim – u puli yo‘qligini va kutilgan narsani bera olmasligini aytdi. Bilaman, u moliyaviy qiyinchilikda, lekin bu og‘ritadi, chunki singlim butun umri davomida shuni orzu qilgan bo‘lsa kerak. Uning baxtli bo‘lishi kerak bo‘lgan paytda stressga tushishini ko‘rish qiyin. Va otam ko‘pincha meni boshqalar oldida kamsitadi. Kecha singlimning potensial qaynonalari kelganda, u meni masxaralab, hazil mavzusiga aylantirdi. Men ko‘z yoshlarimni ushlab o‘tirardim. Chalkashtiradigan jihati shundaki, ba’zida u o‘zini eng mehribon ota kabi tutadi. Meni quchoqlashga harakat qiladi, mening eng sevimli farzandi ekanimni aytadi, yaqin do‘stdek hazillashadi. Ba’zida unga achinaman ham – uning hayoti ham rejasi bo‘yicha ketmagan. Lekin ko‘pincha, men undan nafratlanaman. Charchadim. O‘zimni har doim yaxshi his qilayotgandek ko‘rsataman. Kulaman, hazillashaman, odatdagidek harakat qilaman, lekin ichim juda charchagan. Men katta narsalarni xohlamayman. Parkga borib, o‘zimga kiyim, atir yoki teri parvarishi mahsulotlarini aybsiz olishni xohlayman. Ish topib, uyga tinchlikda qaytib, onam va aka-ukalarimni baxtli ko‘rishni, oila bo‘lib tashqariga chiqib, bundan zavqlanishni xohlayman. Oddiy, normal hayot. Shuning uchun men keyingi oy stipendiyaga hujjat topshiryapman – bu mening qochish yo‘lim bo‘lishi mumkin. Ketishni, yangi boshlanishni, moliyaviy mustaqil bo‘lishni va vaqti kelib onamga yordam berishni xohlayman. Lekin hujjat topshirishning o‘zi ham qiyin, chunki tarjimalar va hujjatlar uchun pul kerak va men otamdan so‘ray olmayman. Bu harajatlarni qoplash uchun onlayn ish ham izlayapman. Ochig‘ini aytsam, tan olmoqchi bo‘lganimdan ko‘p marta hamma narsani tugatish haqida o‘yladim. Allohdan qo‘rqaman va o‘limdan qo‘rqaman, lekin ba’zida qamalib qolgan hissiyot haddan oshib ketadi. Men o‘lishni xohlamayman – shunchaki boshqacha hayot kechirishni xohlayman. Shunday ekan, agar ibodatga ishonsangiz, iltimos men uchun duo qiling. Shu stipendiyani olishimni, ish topishimni, mustaqil bo‘lishimni va oilamning yaxshiroq joy topishini so‘rang. Menga achinish kerak emas – shunchaki buni oxiri aytishim kerak edi. Meni kutayotgan yaxshiroq hayot borligiga chin dildan ishonaman. Juda ko‘p gapirib tashlaganim uchun uzr so‘rayman. Iltimos meni duolaringizda saqlang.