Sevimli mushugimning o‘limiga aza tutish
Assalomu alaykum. Kecha mushugimni mashina urib, qochib ketgan haydovchi sababli jon berguvchi bo‘ldi. Uning mayda-chuyda jasadini yotgan holda, jarohatlangan va qon bilan qoplangan ko‘rinishini ko‘rdim, bu manzarani miyamdan chiqarolmayapman. Bir qo‘shnimiz aytishicha, uni urib ketganidan keyin u eshiklariga yugurib bordi, yordam so‘rar. U qo‘rqib ketgan, og‘riq tortgan va menga muhtoj bo‘lgani haqida o‘ylasam, men hech narsa sezmagan holda, ichimni yirtilmoqday bo‘lyapman. U kelasi oy olti yoshga to‘lgan bo‘lardi. U "oddiy mushukgina" emas edi - u mening bolam, mendagi taskin va hayotimdagi eng katta quvonchlardan biri edi. O‘smirlik depressiyasi va har bir muhabbat iztiroblarini men bilan birga kechirgan. Juda aqlli, mehribon edi, va xafa bo‘lganimni doim bilib, ko‘z yoshlarimni yalab ketardi. Singlim bilan doim u haqida suhbat qurardik, men kunimni uyga qaytib, uni ko‘rish uchun kutish bilan o‘tkazardim. Onam, singlim va men, shekilli, bolamizni yoki bir qizimizni yo‘qotgandek his qilmoqdamiz. O‘sha yoqimtoy, gapdon, mehribon bola, men tanigan bola, yerdagi ko‘rganim bilan bir xil ekanligiga aqlim sig‘mayapman. Miya u boshidan kechirganlarni qayta-qayta o‘ylayveradi. Qani endi, uni erta qidirganimda, topganimda, qutqarganimda, mahkam ushlab, yolg‘iz emasligini aytganimda, degan o‘ylar miyamda tinmay aylanadi. Mantiqan bilaman, u menga muhtojligini bilmaganman, lekin yuragim, men bolajonimga xiyonat qilganman, deya baqiradi. O‘sha dahshatli manzarani miyamdan olib tashlashni istayman, keyin esa buni hohlaganim uchun o‘zimni aybdor his qilaman. Xuddi manzara so‘nsa, uning og‘rig‘ini unutgan yoki adolatsizlik qilgan bo‘laman. Ammo uni eslab turish meni charchatyapti. Yig‘lashni to‘xtatolmayapman, qayg‘udan o‘zimni bemor his qilyapman, va usiz oddiy hayotga qanday qaytishni bilmayman. Allohdan uni juda-juda yaxshi parvarish qilishini so‘rab turaman. Bilaman, Alloh doim yonimda va mening qayg‘ularimni tinglashdan charchamaydi, lekin bu yo‘qotishni qabul qilishga juda qiynalmoqdaman. Iltimos, bolajonim va oilam uchun duo qilinglar. Menga Islomiy taskin va travmatik qayg‘uni boshdan kechirgan yoki yaqinini yo‘qotgan odamlardan amaliy maslahatlar juda kerak. Aybdorlik, bezovta qiluvchi manzaralar va bu chidab bo‘lmas sog‘inch bilan qanday kurashish kerak? Unutish yoki uni o‘z holiga tashlab qo‘ygandek his qilmasdan, qanday o‘zimga tuzalishga imkon berishim kerak?