Islomga intilishim o‘rniga tinchlik o‘rniga tashvish baxsh etmoqda

Assalomu alaykum. Hozir men juda qiyin bir davrdan o‘tyapman. Oilam umuman Islom amallarini bajarmaydi – namoz o‘qimaydi, ro‘za tutmaydi. Yoshroq bo‘lganimda, qiyin paytlarda Alloh bilan suhbatlashardim, lekin uyda ochiqchasiga namoz o‘qiy olmasdim. O‘tgan Ramazonda nihoyat muntazam namoz o‘qishni boshladim va oy bo‘yi ro‘za tutdim. Avvaliga bu ajoyib tuyuldi, lekin asta-sekin paranoyya o‘ylar, gunoh hissi va miyamdagi bu g‘alati bo‘linish tuyg‘usi meni g‘arq qildi. Masalan, tasodifan bir oyatni haddan tashqari tez o‘qib qo‘ysam, 'Alloh, ehtimol, uni shoshqaloq o‘qiganim deb o‘ylaydi, shuning uchun namozim qabul bo‘lmaydi,' deb tashvishlanaman. Namozda hijobim bezovta qilganda, juda ko‘p harakat qilib, uni buzganimdan stressga tushaman. Agar biror vazifa tufayli namozni (hali vaqti ichida) keyinga qoldirishim kerak bo‘lsa, o‘zimga Alloh ham mening savoblarimni keyinga qoldiradi, chunki men avval boshqa narsani tanladim, deyman. Yaqinda kasallik tufayli bir namozni o‘tkazib yuborishim meni haddan tashqari hushyor qildi – har bir kichik noto‘g‘ri ish Allohning jazolashidek tuyuladi. Ilgari ma’lum bir dushda tahorat olardim, lekin kasal bo‘lib, u erda qusganimdan keyin, bu suvni isrof qilganim uchun jazolanishim deb ishonib, boshqa joyga o‘tdim va endi suv iste’moli haqida doim o‘ylanib yuraman. Ba’zan duo paytida ‘Astag‘firulloh, Alloh haqiqiy bo‘lmasa-chi? Ehtimol, namozlarni takrorlash faqat ruhiyatimni aldashdir,’ kabi kirib keluvchi fikrlar paydo bo‘lib, keyin kuchli gunoh va chalkashlik hissi keladi. Hech kim mukammal emasligini bilaman. Men yomon odam emasman – mehribon bo‘lishga, kamtarona kiyinishga va yaxshi ishlar qilishga harakat qilaman – lekin baribir hech narsasiz gunohkor his qilaman. Iltimos, meni hukm qilmang.