Yolg‘iz qolib, gunohga botmasdan turolmaganimdan juda uyalaman

Nega yolg‘izlik bilan bunchalik qiynalayotganimni tushunmayman. Bu muammo menga 2023-yildan beri hamroh. Katta oiladan chiqqanman, lekin baribir o‘zimni yolg‘iz his qilaman. Besh nafar opa-singilning eng kattasi sifatida yelkamda katta mas’uliyat bor, hamma mendan ko‘p narsa kutadi. Hammasi internetdagi notanishlar bilan suhbat saytlariga tasodifan kirib qolganimdan boshlandi shekilli, keyin ishlar battar bo‘lib ketdi. Har kuni emas - bir necha oyda bir marta sodir bo‘lardi, lekin yoshi kattalashgani sari tez-tez takrorlana boshladi. Yomon ta’sir ostidagi odamlar bilan tanishib, qilaman deb o‘ylamagan ishlarimga itarishdi, yoshligimdagi o‘zim buni eshitsa, hayratda qolardi. Alhamdulillah, bu ishlarni yuzma-yuz hech qachon qilmayman; real hayotda butunlay boshqa odamman. Qarama-qarshi jins vakillari bilan oddiy suhbat ham qurmayman, flört-chi, bu mening uchun qat’iy chegara. Ammo online muhitda bu go‘yo osonroq tuyuladi, bu esa meni bezovta qiladi. Oilaviy hayotim unchalik yaxshi bo‘lmagan, o‘sish davrida ko‘p qiyinchiliklarga duch kelganman, balki buning ham ta’siri bordir, lekin o‘z qilmishlarimga bahona qidirishni istamayman. O‘zimdan va onlayn qilgan ishlarimdan juda jirkanaman. Masalan, kim bilandir begunoh suhbat boshlayman, uni yaxshi inson deb o‘ylayman, keyin uning nafsi ustun keladi, men esa uni yo‘qotishdan va yana yolg‘iz qolishdan qo‘rqib, o‘zim ham unga ergashib ketaman. Bu hamma narsani buzadi, Alloh rizoligi uchun aloqani uzaman, ammo yana bo‘shliq qaytadi va o‘sha bo‘shliqni to‘ldirishga urinib, yana o‘sha davrga qaytaman. Yolg‘iz qolishga chiday olmasligim qattiq azob beradi. Hozir qilayotgan ishlarim turmushga chiqqanimda sevgi haqidagi tasavvurimni bulg‘ab qo‘yishidan xavotirdaman. Kichikligimdan beri romantik inson edim, lekin endi bu yuk bo‘lib qoldi. Tezroq turmushga chiqishni juda-juda xohlayman. Halol yolg‘izlik harom suhbatdan yaxshiroq ekanini bilaman, namoz o‘qib, duo qilishga harakat qilaman, ammo Allohga yaqinlik his qilib, pushaymonlik bilan yig‘laganimdan keyin ham, ba’zan o‘sha kechada shayton vasvasasi bilan yana o‘sha ishni qilib qo‘yaman. Bu mendan dahshatli bosh og‘rig‘iga sabab bo‘ladi, har gal xato qilganimda aqldan ozayotgandek his qilaman. Odamlar yaxshi do‘stlar orttir deyishadi, qaniydi shunday qila olsam, lekin aslida yonimda hech kim yo‘q. Singillarim hali yosh, akalarim o‘z hayotlari bilan band, ota-onam yordam bera olmaydi, maktabni bitirganimdan beri do‘stlarimga u qadar yaqin emasman. Menga singildek bo‘lib qolgan amakivachcham boshqa qit’aga ko‘chib ketdi, men masofaviy muloqotda usta emasman - ba’zan gaplashamiz, lekin bu yetarli emas. Bu yerda shunchaki dardimni to‘kyapman; nima qilishni bilmayman. Ko‘proq namoz o‘qing yoki Qur’on o‘qing degan oddiy maslahatlarni qidirmayapman, chunki buni sinab ko‘rdim - balki kerakli darajada qilmaganman, lekin kuchim yetmayapti. Bu muammoni yengaman deb o‘ylagandim, ammo uddasidan chiqa olmadim. Onlaynda shunday uyatli ishlar qilganmanki, ularni eslashni ham istamayman, ich-ichimni kemirib yuboradi. Albatta, bu haqda hech kimga aytmadim, chunki bu ham to‘g‘ri emas, lekin yuragimdagi yukni bo‘shatishim kerak edi. Ko‘p duo qildim, ayniqsa Ramazon va Arafa kunlarida, inshaAlloh ular ijobat bo‘ladi, ammo hozircha tiqilib qolganman. Bilaman.