Zaharli ota-onadan aloqani uzish yoki cheklash Islomda joizmi?
Assalomu alaykum. Ota-onam haqiqatan ham zaharli bo‘lib qolgan. Ular ham jismonan, ham ruhan zo‘ravonlik qilishgan. Tafsilotlarga kirmayman, lekin qilgan ishlari har qanday aqli raso ota-ona uchun odatiy emas edi. Ular sababli men uch yil davomida chuqur depressiyada bo‘ldim. Hozir katta xavotir muammolarim bor. Ruhiy va jismoniy sog‘ligim ham izdan chiqqan, o‘zimni juda zaif his qilaman. Ha, ota-onam menga ta'lim berishdi va buni to‘g‘ri bajarishga harakat qilishdi, lekin hammasining bir bahosi bor edi. Maktabga oid narsalardan boshqa biror narsa olib berishganini eslay olmayman. Hayotim yakkalanib qolgan edi – do‘stlar orttirishga ruxsat berilmagan. Butun oilam zaharli, ota-onamning nikohi ham juda yomon. Asosiy muammo otamda, uning jiddiy kamchiliklari ko‘p, onam esa unga qo‘shilib ketadi. U hech qachon men uchun turib bermadi va zo‘ravonlikning bir qismi bo‘ldi. Qachon bu haqida gapirmoqchi bo‘lsam, ota-onalar bolalarini xato qilsa, tartibga solish huquqiga ega deb aytardi. Butun hayotim ular tomonidan belgilangan, hatto kollejga yuborishni rejalashtirishmagan. O‘zim uchun turganimda, men yomon qiz bo‘lib qoldim, endi itoatkor qizi emas. Onam tez-tez meni la'natlaydi, faqat o‘zimni himoya qilganim uchun. U men azob chekaman, bolalarim menga men ularga qanday muomala qilgan bo‘lsam, shunday qiladi, deydi. Rostini aytsam, hech qachon haqiqiy ota-ona figurasi bo‘lmagan. Men har doim kaltak qutisi va hamma narsada ayblanadigan odam edim. Maktabda yaxshi o‘qirdim, bu ularning jamiyatdagi obro‘sini ko‘tarardi, shuning uchun ular meni imkoniyatlarimdan tashqari zo‘rlashtirishdi. Qancha ko‘p mehnat qilgan bo‘lsam ham, ular meni hech qachon qadrlashmadi. Men hech qachon yetarli bo‘lmadim. Ular mening imonimni yo‘qotishim va Allohga ibodat qilishni to‘xtatishimning asosiy sabablaridan biri bo‘ldi. “Nima uchun aynan men? Men bunga munosib nima qildim?” deb o‘ylardim. Onam juda xurofiy, zo‘ravonlikni oqlash uchun dinni ishlatadi. U erining yomonliklarini himoya qilib o‘lardi. Savolim shuki, agar men ota-onamni tark etsam, oqibatlarga duch kelarmanmi? Men hech qanday qarindoshga yaqin emasman, ular ham yaxshi emas. Agar aloqani uzib, o‘z hayotimni o‘tkazsam, gunoh qilamanmi? Zaharli bo‘lishiga qaramay, ota-onam ta'limimni qo‘llab-quvvatlash uchun ozgina ishlashgan, menimcha bu faqat eng kam talab va katta ish emas, lekin baribir. Men iqtisodiy jihatdan ularni qo‘llab-quvvatlashga tayyorman, agar kerak bo‘lsa (garchi onam mendan bir tiyin olishdan ko‘ra o‘limni afzal ko‘raman desa ham). Men ular bilan faqat rasmiy bo‘lib gaplashmayman. Ular tufayli men ruhan juda azob chekyapman va ular keltirgan travma umr bo‘yi davom etadi. Ularning qilgan ishlaridan tiklanishim uchun yillar kerak bo‘ladi. Hali ham o‘tmishimdan fleshbeklar ko‘rinadi. Men butun umid va yashash istagini, hayotimning maqsadini va hatto imonimni ham yo‘qotdim. Bu gunohmi yoki yo‘qmi, bilmayman, lekin tirik qolish uchun ularni kesib tashlashim kerak. Ilgari o‘z joniga qasd qilish fikrlari ham bo‘lgan, hatto ularning o‘limini tilaganman. Men ularni tark etsam, oqibatlarga duch kelamanmi? Keksa chog‘ida ularga qarashim farzmi? Va nihoyat, kimdir menga ota-onaning gunohlari bolaning hayotida namoyon bo‘ladi va bu menga ham, bolalarimga ham taalluqli bo‘ladi, dedi. Bu haqiqatmi? Ota-onam qilgan hamma ishlarini mening yaxshiligim uchun va yomon niyatsiz deb aytishadi, lekin hech bir ota-ona ular qilgan ishlarni qilmasdi. Ularning niyatlari yaxshi bo‘lgandir, lekin qilgan ishlari men kechirib va unutib bo‘lmaydigan narsa.