Otamni yo‘qotganimga ikki yil bo‘ldi, yurak o‘rtamda o‘tmay qolgan o‘tday
Assalomu alaykum hammaga. Otamni ikki yil oldin yo‘qotdim, o‘shandan beri deyarli doimo ko‘kragimda og‘ir yuk bo‘lib o‘tirgandek his qilyapman. Endi juda ko‘p qo‘rquvlarim bor, tunlari yaxshi uxlolmayman, to‘satdan esdagi suratlar ko‘rinib qoladi, onamni ham yo‘qotishdan doim dahshatga tushaman. Hayotda butunlay yo‘qolib qolgandek his qilyapman - yo‘nalish yo‘q, aniq yo‘l yo‘q, shunchaki qotib, adashib, aqliy jihatdan butunlay horgin. Ba‘zan o‘zimni muvaffaqiyatsiz his qilaman va haqiqatan ham endi nima qilayotganimni bilmayapman. Men hozir turmush qurganman va, alhamdulillah, xotinim bilan yaqin orada farzand kutmoqdamiz. Bu menga umid va shodlik berishi kerak edi, lekin uning o‘rniga faqat o‘z- o‘zimni tunda qolgan va qo‘rqqandek his qilyapman. Juda tez jahlim chiqadi, ko‘p hollarda o‘zimni tutolmay qo‘yaman, keyin esa gunohkorlikdan ezilaman. Ba‘zan, otam emas, men o‘lishim kerak edi deb, juda yomon fikrlar keladi, bu fikr meni ich-ichimdan yeyapti. Doim, juda ko‘p narsalardan qo‘rqaman. Men bularning hech birini hech kim bilan baham ko‘rmayapman, hatto xotinim bilan ham. Bularni ichimda saqlab yuryapman va haqiqatan ham, qanday his qilayotganimni so‘zlar bilan ifodalashda qiynalyapman. Buni yozish ham o‘zi qiyin. Men shunchaki qotib qolgan va o‘z fikrlarim bilan kurashishdan juda charchaganman. Sizlarning orasida, qayg‘uning qo‘rquv, g‘azab, gunohkorlik hissi va o‘z hayotingizdan uzilish aralashmasiga aylanganini boshdan kechirganlar bormi? Bu orqali qanday yo‘l topdingiz? O‘zingizni shu darajada sindirilgan va yo‘qolgan his qilganingizda, o‘zingizni qayta qanday qurishni boshlaysiz? Men haqiqiy maslahatga, ehtimol islomiy nuqtai nazardan ham, juda muhtojman.