Qiyinchiliklaringizni baham ko‘rish noshukurlik hisoblanadimi?

Assalomu alaykum. Men ikki farzandning onasiman. Bugun shunchalik charchadimki, oxiri erimga yig‘lab xabar yozdim, butunlay holdan toyganimni va biroz qochib ketgim kelayotganini aytdim. Orqa fonda nimalar bor: juda harakatchan kichkintoyim bor, 8 oylik chaqalog‘im esa to‘rt kundan beri kasal. Taxminan bir haftadan beri to‘g‘ri uxlay olmadim – chaqalog‘im tug‘ilganidan beri uyqu sifati pasayib bormoqda – zo‘rg‘a bardosh berayapman. Bir lahza hamma narsadan voz kechgim kelyapti. Bu bolalarimni sevmasligimni anglatadimi? Aslo yo‘q... Ularni chin yurakdan yaxshi ko‘raman. Avvalroq kichkintoyim uxlamagani uchun unga baqirib yubordim, o‘zim esa mudroq bosib qolgan edim. Oxiri ikkalasini karavotga olib o‘tdim, uchalamiz birga yig‘lasha boshladik. Rostdan ham buni qanday yengishni bilmayapman. Shunday qiyin vaziyatda erimga xabar yozdim, yig‘lab, holdan toyganimni va bolalarim meni juda asabiylashtirayotganini aytdim. Bu gaplarni aytish bilan noshukurlik qilayotgan bo‘lamanmi? Bu qo‘rquv qayerdan kelganini aniq bilmayman, lekin muammolaringni aytib yig‘lasang, noshukur va hayotingdan norozi bo‘lib ko‘rinishingni eshitganman. Shu o‘y meni o‘ylantirdi: Alloh menga nisbatan osonroq sinov beryapti, agar bir haftalik kasallikdan keyin ham qiynalayotgan bo‘lsam, balki umuman shikoyat qilmasligim kerakdir. Bundan tashqari, noshukurlikning oqibati borligidan qo‘rqaman – Alloh ne’matlarimni olib qo‘yishi mumkin. Juda qo‘rqyapman... nima qilishim kerak?