Men yana imonim bilan aloqamni tiklashim kerak
Universitetning ikkinchi kursi talabasi sifatida, men qiyinchiliklar boshdan kechiryapman va joriy hayotimdan chin dildan norozi. Biz har doim shukronalik bildirishimiz kerakligini tushunaman, ammo taxminan bir yildan beri, o‘zimni butunlay joyimga qadangan his qilyapman. Maktab davrida men juda sodiq musulmon edim deb o‘ylayman-men Islom talabalar guruhini tuzdim va ikki yil davomida uning prezidenti bo‘lib ishladim, uni bitiruvimdan oldin tashkil etish uchun juda kuch harakat qildim. Men hali ham bundan faxrlanaman. Mening imonim o‘sha paytda eng kuchli edi; men hech qachon namozlarni qoldirmadim, har Ramazon ro‘za tutdim va masjidda kechalarda ibodat qildim. Universitetga kirganimdan beri esa, hamma narsa qulab tushyapti. O‘tgan yil ayniqsa ruhan va hissiy jihatdan qiyin edi. Buning bir qismi juda umidsizlik tug‘dirgan vaziyat tufayli edi: menga bir kishiga hissiyotlar bor edi, lekin mening eng yaqin do‘stim menga aytmasdan, unga yaqinlashdi, bu mening ishonchimni juda og‘riqdi. Shubhasiz, men hech narsani davom ettirishni rejalashtirmagan edim, lekin bu meni chuqur ta’sirladi. Men o‘zimni butunlay e’tiborsiz qoldirdim-mashq qilishni to‘xtatdim, ortiqcha ovqatlanyapman va hatto bir kursni o‘tmaslikka uchratdim. Men fizikani o‘rganyapman, bu eng qiyin mutaxassisliklardan biri, va men uni maktab davrida sevganim va Alloh SWT hamma narsani qanday mukammal yaratganiga hayratlanganim uchun tanladim. Bu ilgari menga quvonch bag‘ishlardi, lekin o‘tgan yil davomida, men faqat yomon odatlarga tushib qoldim va butunlay dinimdan uzoqlashdim. Men o‘tgan Ramazonni va bu Ramazonni ham isrof qildim deb his qilyapman-men Ramazon davomida namoz o‘qidim, lekin keyin yana qoldirishni boshladim. Men asta-sekin jimgaga qaytishga va sog‘lom ovqatlanishga harakat qilyapman, lekin men hamma narsaga nisbatan juda qadangan va achchiq his qilyapman. Ota-onam sezib qolyapti, chunki men har doim xursand va gapirishga moyil edim, ammo endi men faqat salbiy fikrli bo‘lib qoldim. Men universitetni yomon ko‘raman, o‘qishni yomon ko‘raman, men hech narsa qilishni istamayman. Aksar kunlarni hech narsa qilmasdan o‘tkazaman va bu aylanishdan qanday chiqishni bilmayman. Men haqiqatan, chin yurakdan imonimni qaytmoqchiman. Men yana Alloh SWT ga yaqin bo‘lmoqchiman.