Men bu hayotdan shunchaki g‘oyib bo‘lishni xohlayman

Yo Alloh, har kuni dori shishamga va yonidagi suvga tikilib qarayman, o‘zimga biror narsa qilishimdan oldin jonimni olib qo‘ysangiz ekan, deb o‘taman. Hech kimim yo‘q, hatto o‘z oilam ham. Ular tinimsiz yurakni ezadigan gaplar aytishadi va hammasi “onangni hurmat qil” yoki Jannat uning oyoqlari ostidaligini eslatib turadi. Lekin bolachi? Mening his-tuyg‘ularimga hech kim qiziqmaydimi? Bu holga tushishimning eng katta sababchisi o‘sha. Har tong uyg‘onib, uyg‘onmagan bo‘lsaydim, deb o‘ylayman. G‘am-tashvishlar ichida bo‘g‘ilib yuribman-u, hech kim menga zarracha mehr yoki hurmat ko‘rsatmaydi. Tashqi ko‘rinishim hammasini battar qilyapti. Bu haqda gapirmoqchi bo‘lsam, onamga qo‘pollik qildi deyishadi-yu, shunchaki e’tibor olishni xohlayapti deb o‘ylashadi. Hech kim aslida meni eshitmaydi yoki haqiqiy insondek muomala qilmaydi.