Dard to‘xtamayotgandek tuyulganda iymonga mahkam yopishish

Assalomu alaykum, aziz ukalarim va opa-singillar. Men samimiy maslahat so‘rab murojaat qilyapman va sizlardan meni duolaringizda eslab turishingizni so‘rayman. So‘nggi besh-olti yil davomida qalbimga juda yaqin bo‘lgan bir narsa uchun chin dildan duo qilib keldim. Alhamdulillah, bu yil Haj amalini bajarish nasib etdi va men muqaddas joylarda turib, o‘sha duolarni qo‘limdan kelgancha ko‘p takrorladim. Nima so‘raganimning tafsilotlarini aytmayman, iltimos, so‘ramang. Ammo shuncha yillar Allohga yolvorib, Umra va Hajdan keyin duolarim o‘zim kutganimga butunlay teskari tarzda ijobat bo‘ldi. Men so‘ragan narsa menga tinchlik va baxt bag‘ishlashi kerak edi, ammo buning aksi - yillar davomida ichimda olib yurgan dard, yolg‘izlik va iztirobga duchor bo‘ldim. Hajdan keyin ahvol juda qo‘rqinchli darajada yomonlashdi; shunday qorong‘u tushkunlikka tushdimki, o‘z jonimga qasd qilishga sal qoldi. Meni to‘xtatgan yagona narsa – oilam va do‘stlarimni vayron qilishni istamaganligim bo‘ldi. Ruhiy holatim izdan chiqayotgan bir paytda, sabotli bo‘lishga harakat qildim. Allohning: "Albatta, har bir qiyinchilik bilan birga yengillik bor", degan so‘zlarini bilaman. Ammo hozir buni aslo his qilmayapman. Bu dardlardan so‘ng, charchadim – har bir urinishim ko‘proq xafagarchilik keltirayotgandek tuyulgan holda mahkam turishdan charchadim. Hali ham besh vaqt namozimni o‘qiyman, lekin bundan tashqari, butunlay holdan toyganman. Duo qilishni butunlay tashlashni o‘ylayapman, chunki duolarni endi his qilmasam, bundan nima naf? Og‘riq meni shunchalar karaxt qildiki, hech qanday maqsad ko‘rmayapman. Uzoq vaqt davomida o‘zimga: "Alloh menga eng yaxshisini berishiga ishonaman", deb aytib keldim, ammo oxir-oqibat yana ko‘proq azob chekdim. Rostini aytsam, juda og‘ir ahvoldaman va Alloh meni tark etgandek tuyuladi. Hech qachon bunchalik yolg‘iz his qilmaganman. Harakat qildim – chin dildan harakat qildim – lekin bunday davom etolmayman. Har gal, hafsalam pir bo‘ladi yoki yana battar azoblanaman. Bilaman, balki oramizda bu yo‘ldan o‘tganlar bordir – duolaring jimlikka singib ketayotgandek yoki unutilgandek tuyulganda. Sizlar qanday bardosh berdingiz? Qalblaringizni tosh bo‘lib qolishidan qanday saqladingiz? Iltimos, menga hikmatingizni ulashing.