Nega Duom Meni O'zgartirmayotganini Tushungan Vaqtim
Uzoq vaqt davomida o'zimga aynan shu narsani so'rab turdim. **Alloh mening namozimni qabul qilyaptimi?** O'ylardim... Nega Allohga yaqinroq ekanligimni his qilmayapman? Nega namoz meni o'zgartirmayapti? Nega namoz o'qisam ham, hali ham o'sha gunohlarga, o'sha chalg'ishlarga va Allohdan uzoqlikka tushib qolayapman? Keyin bir kuni, Qur'on va sahih sunnatga sho'ng'ib, meni haqiqatan ham urgan bir tushunchaga ega bo'ldim. **Namozda aslida nima deyotganimni umuman bilmasdim.** Allohning oldida turardim... ...lekin yuragim butunlay boshqa joyda edi. Sura Fatihani o'qirdim... ...Allohdan nimani so'rayotganimni tushunmay. O'shanda Fatiha haqida butun dunyoqarashimni o'zgartirgan bir hadisga duch keldim. Payg'ambar Muhammad (sollallohu alayhi va sallam) Allohning shunday deganini aytdilar: "Namozni O'zim bilan bandam o'rtasida ikki qismga bo'ldim." Bandam: "Hamd olamlar Rabbisi Allohgadir", deganida, Alloh: "Bandam Menga hamd aytdi", deydi. Va Alloh bandam Fatihaning har bir qismini o'qiganida javob berib turadi. (Sahihi Muslim 395a) **Bu faqat qiroat emasligini tushundim. Bu muloqot edi.** Rukuda va sajdadagi zikrlarni aytardim... ...ularning ma'nolarini tushunmay. Farzni shoshib bitirib, kundalik ishlarimga qaytishga shoshilardim. Keyin Payg'ambar (sollallohu alayhi va sallam) namozini shoshib o'qigan bir kishini qanday to'g'rilaganlarini esladim. Unga: "Qaytib namoz o'qi, chunki namoz o'qimading", dedilar va namozning har bir holatida xotirjam va sokin bo'lishni o'rgatdilar. (Sahih al-Buxoriy 757) Alloh ham haqiqiy mo'minlarni: "Ular namozlarida xushu' qiladilar", deb ta'riflaydi. (Qur'on 23:1–2) Bu meni to'xtatib, o'zimga so'roq berishga majbur qildi: **Agar Allohga nima deyotganimni bilmasam, namozim hayotimni o'zgartirishini qanday kutaman?** Alloh namoz odamni fahshdan va yomonlikdan qaytarishi kerakligini aytadi. (Qur'on 29:45) Namoz hayotimni yo'lga solishi kerakligini, kundalik tartibotimdagi bir belgi bo'lishdan ko'ra ko'proq ekanligini ko'ra boshladim. Shunday qilib, o'rganishga kirishdim. Bir ibora o'zidan. Bir duodan. Bir so'z o'zidan. Sura Fatihaning ma'nosi. Rukudagi zikrlar. Sajdadagi zikrlar. Tashahhud. Va asta-sekin... **Nimadir o'zgardi.** ALLOHU AKBAR... SUBHANALLOH. Birinchi marta namoz faqat bir marosim emasligini his qila boshladim. **Bu suhbat edi.** Hech kim bilan emas... Alloh bilan. Olamlar Rabbisi. Men Rabbim deb ataydigan Zot. Men Malikim deb ataydigan Zot. Kuniga kamida o'n yetti marta hidoyat so'raydigan Zot. Va buni to'liq ta'riflay olmayman. Ammo hayot boshqacha bo'ldi. Ko'proq tinchlik topdim. Ko'proq baraka topdim. Ko'proq shukr topdim. Ko'proq umid topdim. Allohga bo'lgan aloqam boshqacha bo'ldi. Va bu o'zgarganda... Qolgan hamma narsa ham o'zgara boshlaydi. Shunday qilib, agar siz allaqachon besh vaqt namozingizni ado qilayotgan bo'lsangiz... **Shu bilan to'xtamang.** Namozingizni o'rganing. Nima deyotganingizni o'rganing. Har bir duoni tushuning. Har bir so'zni. Allohning oldida U bilan gaplashayotganingizni va U javob berayotganini bilib turing. Valloh... faqat bu hisni tatib ko'rgan kishi haqiqatan ham bilishi mumkin. Alloh barchamizga namozimizda xushu' nasib etsin, duolarimizni qabul qilsin va bizlarni Uning oldida xotirjamlik topgan qalblardan qilsin. **Omin.**