Ko‘rinmas va eshitilmas: Nega mening sinovim cheksizday tuyuladi?

Assalomu alaykum, rostini aytsam, hech narsa o‘nglanmayotganday. O‘zimni jalb qilmaydigan his qilaman, yaqin do‘stlarim yo‘q, hammaga ko‘rinmasdayman. Hayot shunchaki yukdek tuyuladi, va har safar ishlar yaxshilanadi deb o‘ylasam, yanada yomonlashadi. Harakat qilib keldim – zikr qildim, namozlarimni qoldirmadim, Qur’on o‘qidim, hatto uni yodlash ustida ishladim. Duolarga butun qalbimni to‘kib, umid bilan yolvordim, lekin hammasi avvalgiday qoladi yoki batar bo‘ladi. Atrofimdagilarning oddiy hayot kechirishini, tashqi ko‘rinishlari haqida doimiy tashvishlanmasdan olg‘a siljishlarini ko‘rib turaman. Men esa to‘shakda yotib, duolar qilib, hech bo‘lmaganda kichkina o‘zgarish tilayman, lekin bu hech qachon kelmaydi. O‘zimni shunchalik yakkalanib qolganday his qilamanki, odamlar meni tashqi ko‘rinishim tufayli chetlab o‘tishadi, buni men nazorat qila olmayman. Men shunchaki oddiy hayot va mensimaydigan odamdek muomala qilinmaslikni istayman. Bilaman, Alloh menga yetarli, ammo hech qanday insoniy aloqasiz o‘zimni butunlay qadrsiz his qilaman. Hatto namozimni ado etishda ham qiynalmoqdaman, bu noto‘g‘ri ekanini bilaman, lekin go‘yo irodamni yo‘qotgandayman. O‘zimni umidsizlangan his qilaman; davom etishni bilmay qoldim.