Oylar davomida ishsiz, umidsizlik hissi

Assalomu alaykum hammaga, maslahat so‘rab murojaat qilyapman. Bir necha oy bo‘ldi ishsizman, atrofimdagi hamma ish topib olganga o‘xshaydi – ba’zilari hatto ikkita. Men bir paytlar ikkita ishning barakasini ko‘rganman, lekin biridan ishdan bo‘shatildim, ikkinchisi esa juda uzoq edi, boshqarish qiyin bo‘ldi. Birinchisini yo‘qotgandan keyin qaytib borishga harakat qildim, qo‘ng‘iroqlarimga e'tibor berishmadi, buni qandaydir ma'noda tushunaman. O‘shandan beri hech narsa topa olmayapman. Birinchi ishim bor-yo‘g‘i uch kun davom etdi; rostini aytsam, u yerda noxolis munosabat bor edi va meni u yerda istashmagani aniq sezilib turardi. Ko‘p intervyularga bordim, Allohga tavakkul qildim, duo qildim, ba'zan namozda yig‘lab, qabul qilinishni yoki hech bo‘lmasa biron ish topishni yolvordim. Lekin yanvar oyidan beri hech narsa. Bir marta ishga qabul tadbirida boshqa intervyu uchun chaqiruv oldim. Bordim, qo‘limdan kelganini qildim, lekin tadbirni o‘tkazib yubordim. Ertasi kuni tadbir ochiq bo‘lishini aytishdi, shuning uchun o‘shanda borishni rejalashtirdim. Intervyu yaxshi o‘tganga o‘xshardi, lekin, albatta, ishni ololmadim. Ertasi kuni ishga qabul tadbiriga qaytganimda, uzun navbat bor edi va men navbatning oldiga yetganda, birdan to‘lib qolganliklari va boshqa hech kimni qabul qilmasliklarini aytishdi. Ishonolmadim – biror narsaga yaqinlashganimda, u qo‘limdan sirg‘alib ketayotganga o‘xshaydi. Istig‘for aytyapman, tahajjud o‘qiyapman, kundalik namozlarimni ado etyapman, Baqara surasini o‘qiyapman, shunga qaramay bu yil davomida ishim yo‘q va bu men umid qilgan yagona narsa edi. O‘z daromadimni topishni istayman, lekin bundan tashqari onamga pul bilan yordam berishni va ukalarimga o‘rnak bo‘ladigan inson bo‘lishni xohlayman. Uyda hech narsa qilmay o‘tiribman, yuragim eziladi. Do‘stlarimdan ortda qolayotgandek his qilyapman – ular osonlikcha ish topishadi, ba'zan birdaniga ikkita. Bu ichimni yeb bitiradi, nima qilishni bilmayapman. Sayohat qilishni, onamga yordam berishni, yaqinlarimga sovg‘alar berishni orzu qilaman, lekin bularning hammasi qo‘lim yetmasdek tuyuladi. Vallohi, adashib qoldim. Do‘stlarim bilan vaqt o‘tkazishni to‘xtatdim, chunki ularning hammasi o‘z pullari bilan mustaqil, men esa rad javobi ortidan rad javobi olyapman. Hammaga hasad qilayotganimni sezib qolaman. O‘z oilam meni ishsiz deb ataydi va harakat qilmayapman deb o‘ylaydi. Endi rostdan ham nima qilishni bilmay qoldim.