Oilaviy vaziyatimdan siqilib ketdim

Assalomu alaykum, ko‘nglimdagi gaplarni birovga aytgim kelyapti. Men Janubiy Osiyo musulmon oilasida katta bo‘ldim, lekin ota-onam dindor emas. Oxirgi ikki yil davomida, Alhamdulilloh, chin ko‘ngildan o‘rganishga va yaxshiroq musulmon bo‘lishga harakat qilmoqdaman. Buni aytish katta gunoh ekanini bilaman, lekin ba’zida ota-onamga chiday olmay qolaman. Men ularni yaxshi ko‘raman va Allohning barcha ne’matlariga shukr qilaman, lekin menga aslida kerak bo‘lgan narsa ularning qo‘llab-quvvatlashi va mehr-muhabbati edi. Buning o‘rniga ular meni doimo kamsitishardi, baholarim a’lo bo‘lmagani uchun muvaffaqiyatsiz deyishardi. Boshqa shaharda o‘qishni xohlaganimda, hech qachon uddalay olmasligimni aytishdi, meni oiladan voz kechish bilan qo‘rqitishdi va hatto sinab ko‘rishga ham ruxsat berishmadi. Hozir 20 yoshdaman, ular meni turmushga chiqishga majburlamoqda. Ularga aytdimki, kutib, o‘qishimga diqqatimni qaratmoqchiman, va aslida menga yoqadigan, ham o‘qiyotgan bir birodar bor. U oilasi bilan gaplashdi, onasi unga o‘qishni tugatgandan keyin nikoh yoki unashtiruv qilishni taklif qildi. Lekin ota-onam meni shunchalik tez turmushga bermoqchiki, hatto u bilan uchrashishni ham xohlamayapti. Nima noto‘g‘ri qilganimni tushunmayapman. G‘azab hissi paydo bo‘lyapti va bu hislar ularga nisbatan butun umrim davomida qilgan muomalalari uchun nafratlanishgacha olib bormoqda. O‘zimni yo‘qolib qolganday his qilyapman – balki Alloh bu hislarim uchun mendan g‘azablangan, shuning uchun hech narsa to‘g‘ri kelmayotgandir. O‘zimni yolg‘iz his qilyapman, xuddi menga yordam beradigan hech kim yo‘qdek.