Ovqatlanish buzilishi bilan kurashish va Islomdan umid izlash

As-salomu alaykum hammaga, Bu yerda ulashishga hali o‘rganayapman, lekin mana mening hikoyam. Shu yilning may oyi boshida menga anoreksiya nervoza va gipotalamik amenoreya tashxisi qo‘yildi – asosan, oylik davrim to‘qqiz oydan ortiq yo‘qolib qoldi. O‘tgan yilning oxiri va bu yilning boshida oilam vaznim tez tushib ketayotganini payqashdi, rostini aytsam, men ham buni bilardim. Avvaliga otam menga shunchaki to‘xta, deb baqirardi. Nihoyat mutaxassisga ko‘ringanimda, shifokor ota-onamga bu buzilish, qaysidir ma'noda, ongni egallab olishini tushuntirdi. Ular uchun bu Shayton egallab olgan degani. Lekin haqiqatan shundaymi? Men hech qanday g‘alati ovoz eshitmayman, faqat o‘z fikrlarim. Endi “ruhiy” deb nomlanishdan nafratlanaman – tashxisdan keyin hech kim meni jiddiy qabul qilmayotganga o‘xshaydi. Yana bir narsa: ovqatlanish buzilishim o‘z-o‘ziga zarar yetkazishning sekin shakli hisoblanadimi? Ota-onam agar shunday o‘lsam, bu o‘z aybim – bu o‘z-o‘ziga qilingan va oxiratda jazolanaman, deb ogohlantiradilar. Bu aybdorlik meni juda ezadi. Alhamdulilloh, biz amal qiluvchi musulmon oilamiz. Aniq aytmoqchiman: men besh vaqt namozni o‘qiyman, tahajjud namozini ham o‘qiy boshladim, duolarim ijobat bo‘ladi deb umid qilib, inshaAlloh. Hozir avvalgidan ko‘proq ovqat yeyapman. Iltimos, meni duolaringizda eslang. Izohlarda bemalol so‘rang, javob berishga harakat qilaman.