Allohga o‘zimni xiyonat qilgandek his qilyapman, bir lahzalik zaiflikdan keyin

Assalomu alaykum, qayerdan boshlashni bilmayapman, lekin ichimdagi gaplarni aytib yuborishim kerak. Yillar davomida o‘z nafs istaklarimga adashib yurgandim, vaqti-vaqti bilan Allohga qaytishga harakat qilsam ham, tavbam hech qachon uzoqqa bormasdi. Bir opa bor edi, u ham men kabi adashgan, unga shunchalik moyil bo‘lib qoldimki, natijada yomon ahvollarga tushib qoldim. Lekin doim shunday tuyg‘u bo‘lardiki, u faqat o‘z manfaatini ko‘zlaydi, birodarlarni vosita sifatida ishlatadi, va o‘zi istagan narsasiga erishgach, sovuqroq bo‘lib qolardi. Oxiri o‘zimga aytdim, endi uning orqasidan quvmayman, chin dildan tavba qilib, barcha gunohlarni tark etaman, dedim. Ishlar yaxshilana boshladi – Alloh men kutmagan eshiklar ochdi, umidim uzilgandan keyin sevgan narsalarimni menga ato etdi. O‘zimni shunchalik barakali va Rabbimga yaqin his qilardim. Keyin birdan u menga xabar yozdi. Bir lahzada hammasini unutdim, go‘yo Allohdan ko‘ra uni tanlaganday bo‘ldim. Shartta yana gunohga botdim. Bu safar u aniq qilib, meni parvo qilmasligini ko‘rsatdi, katta janjallashib qoldik, va u meni hamma joyda blokladi. Hozir ezilib yotibman, nafaqat qoqilganim uchun, balki bir nafasda Allohdan ko‘ra uni tanlaganim uchun – va buning hammasi bekorga ketdi. Shu o‘yga boraman: agar u meni itarib yubormaganida, gunoh qilishda davom etarmidim? Bundan keyin o‘z tavbamga qanday ishonaman? Eng yomoni, Alloh menga shuncha ne’mat berganidan keyin yuz o‘girdim. Doim shu so‘zlar xayolimda: "U sizga sevgan narsalaringizni ko‘rsatgandan keyin Unga osiy bo‘ldingiz." Tavba qilgim kelyapti, lekin o‘zimni bunga loyiq ko‘rmayapman, va yana muvaffaqiyatsizlikka uchrayotganimdan qo‘rqaman. Adashib qoldim, qanday oldinga yurishni bilmayapman.