Qiyin Qaror Qabul Qilgandan Keyin Afsusga Tushish va Iymonim Sariqam

Assalomu alaykum hammaga. Yurakimga og‘ir tushib qolgan narsani baham ko‘rishni istadim. Bir muncha vaqt oldin, men homilador bo‘lib qolgan holatda edim va turmush qurish imkoniyatiga ega bo‘ldim, lekin homilani tushirib qo‘ydim. Keyinroq, aka ham ketib qoldi. Rostini aytsam, "agar" degan fikrlar bilan jiddiy kurashayapman. Men musulmon oilasida o‘sganim yo‘q; Islomga birinchi haqiqiy aloqam shu aka orqali bo‘ldi. Orqaga qarasam, mening qarorim bir sababga emas, balki aralashib ketgan bir nechta narsalarga bog‘liq edi. Ba’zan bir qaroring hayoting yo‘lini butunlay o‘zgartirishi qabul qilish qiyin bo‘ladi. Alhamdulillah, men endi hech qachon harom munosabatda bo‘lishni xohlamayman. Bu vaziyat boshlanganda, men hanuz musulmon ham emas edim va, rostini aytsam, Islom haqida hech narsa bilmasdim. Bu bahona emas, shunchaki o‘sha paytdagi holatim edi. U haqida yoki bizning ehtimoliy hayotimiz haqida o‘ylamaslik qiyin, lekin deyarli bir yil bo‘ldi va men o‘tmishda qolib ketmasligim kerakligini bilaman. Endi, men namoz o‘qishni o‘rganyapman va har kecha duo qilaman, Allohdan davom etishimga va homilani tushirganim uchun meni kechirishini so‘rayman. O‘sha paytda Allohga to‘liq ishonganimda, men boshqacha qaror qabul qilar edim, deb tushunaman. Bundan eng og‘ir, lekin eng muhim saboq shuki, "agar"lar haqida o‘ylash og‘riq bersa ham, bu doimo zino nimaga ehtiyot qilishimiz kerakligini eslatib turadi. Hech kim bu hislarning oddiygina yo‘qolishini va’da bera olmasligini bilaman, lekin duolarim yonida o‘tmishni ortda qoldirishga yordam beradigan boshqa aqliy yoki ruhiy harakatlar bormi, deb o‘ylayapman. Har kuni boshimda muqobil hayot o‘ynayotgandek va yurakim uni qo‘yib yuborganim va u butunlay yo‘qolganligini qabul qilishga qiynalyapti. Alloh azoblangan va afsuslanayotgan har bir kishiga osonlik qilsin.