Charchagan va Adashgan, O‘tmishimning Arvohi Meni Ta’qib Qilmoqda

Odamlar mening aslida kimligimni, xunuk haqiqatni bilmasliklaridan juda charchadim. Ayniqsa, musulmon birodarlarim meni to‘g‘ri yo‘ldagi, ajoyib ishlar qilgan inson deb o‘ylashlari meni holdan toyitadi. Ularning qo‘llarini siqib, salom berib, taqvodor mo‘min sifatida o‘zini tutishdan jonimga tegdi. Bu meni jismonan xastalandirib yuboradi va men shunchaki chekingim keladi, toki birovni ko‘nglini qoldirmaslik yoki ranjitmaslik uchun. Hatto tong namozi uchun masjidga bora olmay qoldim, chunki ular meni imomlikka oldinga chiqarishadi. Alloh Al-Vadud, Al-G‘affur, Al-Afuv va Ar-Rahmon ekanini bilaman, lekin “tavba qilib”, yana qayta-qayta yetishmovchilik qilishning bu siklidan juda charchadim. O‘z xatolarimni ko‘rib tursam ham, o‘zgarish uchun o‘zimni yetarlicha qattiq itarib bora olmayman. Hidoyat topmagan yoki gunohlaridan qaytish imkoniyati bo‘lmagan kishilarni o‘ylasam, ayb hissi meni bosib ketadi, ularning gunohlari menikidan ancha yengilroq bo‘lsa kerak. Allohni chin dildan sevaman demoqchiman, chunki U menga bergan son-sanoqsiz ne’matlar - men tushuna olmaydigan darajada ko‘p - va o‘lim oldidan Unga qaytishimga imkon bergani uchun. Ammo takror-takror isyon qilishim, kerakli darajada shukr qilmayotgandek his qildiradi. Alhamdulillah, o‘tmishdagi ko‘p gunohlarimni tark etishga yoki kamaytirishga muvaffaq bo‘ldim, lekin bu faqat Alloh men uchun oson qilgani tufayli. Ularni tashlaganimga oylar o‘tdi, ammo o‘tmishimning iflosligini yurakdan chiqara olmayman; u deyarli har soatda xayolimni ta’qib qiladi. Alhamdulillah, yaxshi amallar, odamlarning haqlarini tiklash va yaxshiroq inson bo‘lish orqali tavba qilishga harakat qilyapman - garchi kerakli darajada barqaror bo‘lmasam ham. Shunga qaramay, o‘sha qorong‘u fikrlar o‘rmalab kelaveradi. Bu tashvish va ayb hissini bir sinov yoki hatto isyonim va noshukrligim uchun jazo deb qabul qilishga harakat qilaman, lekin oxir-oqibat og‘riqni bosish uchun harom yo‘llarga qaytaman. Nega faqat Allohgina o‘tmishimni bilgan holda meni seva olishini tushunaman. Bu yangi do‘stlar orttirish, turmush qurish yoki farzand tarbiyalashni - o‘zimniki yoki asrab olingan bo‘lsin - tasavvur qila olmasligimning katta sababi. Taqvodor bir xotin va begunoh farzandlarning men kabi qoralangan va yirik insonga bog‘lanishini o‘ylab, ko‘zimga yosh keladi. Yoshligimda bu dunyoda ko‘p narsalarga erishgan bo‘lsam ham, Alloh, ota-onam va kuchli qo‘llab-quvvatlovchi muhit tufayli, endi katta orzular qilmayman. O‘tmishimning bir kun kelib meni tutib olishi qo‘rquvi ambitsiyam va harakatimni so‘ndirib yubordi. Bilaman, bu Allohga bo‘lgan tavakkulimdagi zaiflikni ko‘rsatadi, lekin o‘tmishim bu hayotdagi har qanday ne’matni yo‘qotishimni oqlaydigandek his qilaman. Endi faqat Allohga yaqinlashishga va o‘lim oldidan Uni rozi qilishga e’tibor qarataman. Ota-onamni bu bilan qiynay olmayman - ular allaqachon yillar davomida mening isyonim va noshukrligimdan azob chekishgan. Endi terapiya izlash o‘zini o‘ylashdek tuyuladi; buni yillar oldin, o‘smirlik paytimda ruhiy salomatligim birinchi marta yomonlasha boshlaganda qilishim kerak edi, lekin o‘ta mag‘rurlik qilib, hatto bu fikrni masxara qilardim. Qolaversa, ota-onamni ta’minlash va ularga qarashga e’tibor berishim kerak. Hamdardlik yoki yordam izlamayapman. Shunchaki shunga o‘xshash narsani boshdan kechirganlar borligini bilishni istayman, va agar bo‘lsa, kundalik hayotda qanday qilib bardosh berib, faoliyat yuritasizlar?