Orzular kechiktirildi, lekin imon saqlanib qoldi
Alhamdulillah, magistraturamni chet elda o‘qish uchun 70% stipendiya oldim. Hamma juda baxtli edi. Lekin bugun ota-onam menga qolgan to‘lovlarni to‘lashga qodir emasligini aytishdi. Tushunaman - moliyaviy jihatdan ahvol qiyin. Bakalavriat davomida to‘rt yil qattiq ishladim, ko‘ngilli ishlarda bo‘ldim, tadbirlarni tashkil qildim va talabalar guruhlariga qo‘shildim. Va baribir, men mana shu yerdaman. Ota-onamni ayblamayman; ular mening uchun eng yaxshisini istaydi. O‘tgan yili ular mening uchun turmush qurish taklifini rad etishdi. Bu menga juda sevadigan odamdan edi. Uning oilasi ota-onamga taklif qilish uchun chaqirgan, lekin ota-onam oddiygina rad javobini berdi. Nima uchun deb so‘raganda, yagona sabab - bizning kelib chiqishimiz boshqacha ekanligi edi. Oy-lab yig‘ladim. U ota-onamga va menga yalinib iltijo qildi. Men shikoyat qilmadim, faqat Allohdan so‘radim. Men uni hali ham sevaman va har doim Allohdan, Uning hikmati bilan, bizning nikohimiz uchun duo qilaman. Yuragimning tubida, men hali ham uni yana ko‘rishimga umid qilaman. Bugun, magistraturamni qilish orzularim ko‘zimning oldida parchalanib ketdi. Yana yig‘ladim... Hozir, hatto hech qanday his-tuyg‘ularni seza olmayapman. Men Allohga ishonaman, Uning rejasiga inonaman, lekin ayni damda o‘z-o‘zimni ushlab tura olmayotgandek his qilyapman. O‘zimni aqldan ozish arafasida his qilyapman. Hamma narsamni yo‘qotgandek his qilyapman. Endi nima qilishim kerakligini bilmayman.