Qattiq Dunyoda Yumshoq Ko‘ngil Bo‘lish

Salom, hammaga. So‘nggi paytlarda bir narsa haqida ko‘p o‘ylayapman. Atrofimdagi odamlar shunchalik xudbin, ayyor va oddiygina qo‘pol bo‘lishi mumkin. Ular boshqalarga e’tibor bermaydi, sababsiz dag‘al munosabatda bo‘ladi va xarakterlari xunuk. Yaxshi odamlar kamdan-kam, ularning kichik yaxshiliklari ham katta bo‘lib ko‘rinadi, chunki ular juda siyrak. Men bularning barchasida yolg‘iz his qilaman, chunki men juda sezgir, his-tuyg‘ularga to‘la va hamdard odamman. Kimdir azob chekayotganini ko‘rsam, ularning dardini chuqur his qilaman, ba’zan ulardan ham ko‘proq. Har doim boshqalarni birinchi o‘ringa qo‘yaman va yanada mehribonroq bo‘lishga va o‘zimni yaxshilashga harakat qilaman. Lekin bu qiyin. Hurmatsiz odamlar yomonlik qilib, xohlagan narsalariga erishayotganini ko‘rish juda adolatsiz tuyuladi. Va men o‘zgarmoqchi emasman – men shundayligimdan xursandman va musulmon ayol mehribonliksiz chinakam yaxshi bo‘la olmasligini bilaman. Payg‘ambarimizni (s.a.v.) eslayman: tushkunlikka tushganimda, u insoniyatning eng yaxshisi va shu bilan birga eng muloyim, rahmdil, sezgir, yordamga tayyor va kamtar bo‘lganini o‘ylayman. Shunday qilib, bu qorong‘u paytlarda Alloh mening qalbimni ochgani uchun minnatdorman. Hali ham ko‘pincha qo‘rqaman. Bunday odamlarga va ular keltiradigan muammolarga hozir va kelajakda duch kelishdan tashvishlanaman. Bu adolatsiz ko‘rinadi va men kabi odam muvaffaqiyatga erishmaydi, men soddadil va ahmoq ekanligimni eshitishda davom etaman. Odamlar menga ko‘proq ayyor va o‘tkir bo‘lishni maslahat berishadi, ular yaxshi niyatda ekanini bilaman, lekin bu meni yanada chalg‘itadi.