Imonim larzaga kelmoqda va o‘zimni juda yo‘qotgandek his qilyapman

Assalomu alaykum, bir muddatdan beri imonim bilan qiynalmoqdaman, va bu meni deyarli doimiy tashvishga solmoqda. Bu og‘ir, noqulay bir tuyg‘u, undan qutulolmayapman – xuddi biror xato qilganday va buni kimdir bilib qolishidan qo‘rqqanday. Halol ishlar bilan band bo‘lishga harakat qilaman, masjiddagi birodarlar bilan uchrashaman yoki sport zaliga boraman, lekin bu tuyg‘u har safar qaytadi. Musulmon oilada o‘sgandim; ota-onam bizni namoz o‘qishga majbur qilar edi, lekin bu ko‘pincha o‘qimasak, kaltaklanadigan bir majburiyatdek tuyular edi. Alloh bilan chinakam mehrli aloqani hech qachon qura olmadim – asosan jazodan qo‘rqib yashardim. Muntazam namoz o‘qib, lekin yomon ishlarni qiladigan insonlarni ko‘rish og‘riqli. Masalan, qarindoshimdan biri hech qachon namozni tashlamaydi, shunday bo‘lsa-da, yolg‘on gapiradi, oilada fitna chiqaradi va ko‘p azob keltirdi. Yillar davomida uni hidoyat qilishini so‘rab duo qilar edim, lekin hech narsa o‘zgarmadi, va duoning ma’nosi bormi deb shubhalana boshladim. Men halollik va mehr-shafqat bilan yashashga qattiq intilaman. Agar kimgadir yomonlik qildim deb o‘ylasam, kunlar bo‘yi shu haqda ovora bo‘laman, boshqalar esa bundan battar ishlarni qilib, hech o‘ylamaydi. O‘sayotganimda uyimizda ko‘p janjallar bo‘lar edi; otam yoshligimizda jismoniy zo‘ravonlik qilgan. Tashvishim shu sababdanmi, dindanmi yoki ikkalasidanmi deb o‘ylab qolaman. Ba’zi Islomiy ta’limotlarni tushunishim ham qiyin. Ba’zan ayollarga juda ko‘p cheklovlar qo‘yilganini his qilaman va o‘zimga nima uchun degan savol beraman. Birlashgan Arab Amirliklarida yashar ekanman, erkaklarning ko‘p tikilib qarashini yoki odobsizlik qilishini ko‘p sezaman, va boshqa joylarga safar qilganimda, atmosfera boshqacharoq bo‘lgan. Bu faqat mening tajribam ekanini bilaman, lekin o‘sgan ijtimoiy me’yorlarimiz sog‘lommi deb shubhalanaman. Yana bir qiynaladigan narsam – bu dunyo kofirlar uchun, Jannat mo‘minlar uchun degan fikr. Lekin dunyoga nazar solsam, muvaffaqiyatli, boy-badavlat musulmon bo‘lmaganlarni, hamda kambag‘al, kasal yoki dahshatli azob chekayotgan g‘ayridinlar ham ko‘raman. Musulmonlar orasida ham shunday – ba’zilar alhamdulilloh farovon yashaydi, boshqalar urush, qashshoqlik yoki yo‘qotishlarga duch keladi. Bu gap ko‘rayotgan haqiqatni aks ettirmaydi. Nima uchun yaxshi odamlar ko‘pincha azob chekib, zolimlar gullab-yashnashini tushunish qiyin. Bilaman, chin adolat oxiratdadir deymiz, lekin hissiy jihatdan bu yerdagi adolatsizliklarni ko‘rib turish og‘ir. Menda mustahkam do‘stlar yo‘q. Ba’zi aka-ukalarim dindan uzoqlashmoqda, va ularni sevganim holda, ularning tanlovlari meni adashtiradi va ibratli bo‘ladigan kimsasiz qoldiradi. Ba’zan o‘ylayman: agar boshqa bir dinda tug‘ilganimda, shunga ham shunchalik qattiq ergasharmidim? Haqiqatda ekanligimni va faqat tarbiyam tufayli shunday ekanligimni qayerdan bilaman? Bugun ertalab uzoq vaqt ichida birinchi marta Bomdod namozini o‘qidim – subhanAlloh, bir tomonim imonni ushlashni istaydi, boshqa tomonim shubhalarga cho‘kmoqda. Kimdir shunday his qilganmi? Agar e’tiqodingizni shubha ostiga olib, keyin tinchlik topgan bo‘lsangiz – qoldingizmi yoki qoldingizmi – sizga nima yordam berdi? Bu yerda munozara uchun emasman, faqat samimiy tajribalar eshitish uchun. Jazakallohu xayr. O‘zimni juda yo‘qotgandek his qilyapman.