Ona Muhabbati, Qiyin Imtihon: Qiyin Munosabatda Tinchlik Topish
Assalomu alaykum, aziz birodarlar va opa-singillarim. Bizga ma’lum hadis bor, unda sevimli Payg‘ambarimiz (alayhissalom), kimga eng katta mehribonlik qilishimiz kerak degan savolga uch marta "onang", to‘rtinchisida esa "otang" deb javob bergan. Ko‘pchimiz bu hadisni bilamiz. So‘nggi paytlarda bu haqda o‘ylash menga chuqur ichki kurash manbai bo‘lib qoldi. Allohning fazli bilan, men amaliy musulmonman. Kunlik besh vaqt namozni jamaat bilan o‘qishga, ribo va boshqa katta gunohlardan saqlanishga, ta’limotlarga iloji boricha amal qilishga intilaman. Amma kecha men duch kelgan eng qiyin imtihonlardan biri edi. Hissiy og‘riq shunchalik shiddatli ediki, agar Allohning rahmati va Oxirat haqiqatiga ishonchim mustahkam bo‘lmasa, juda qorong‘u ahvolda bo‘lar edim. Bu o‘tmishdagi kurashlardan farq qilardi – alam ustun edi. Onamni chuqur sevaman. Unga sog‘lig‘i va uzoq umr uchun duo qilaman, tibbiy ko‘rikka olib boraman, dori-darmonlarini boshqaraman. Buni aytish menga alam bersa ham, uning tutumi juda hukmron va u yillar davomida shunday bo‘lib kelgan. U faqat hamma narsa uning istagicha bo‘lganda yoqimli, ayniqsa oilaviy masalalar bo‘yicha, men ularga anchadan beri aralashmayman. U ba’zida men va otam o‘rtasidagi vaziyatlarni manipulyatsiya qilgan. U doimo meni umidsizlikka uchragan kabi his qildiradi. Men buni yillar davomida chiday oldim. Biz birga oilada yashaymiz. Qachonki ayrim qarindoshlar – ayniqsa uning tomondan – tashrif buyursa, u meni ular bilan o‘tirishimni talab qiladi, garchi ular menga ko‘pincha hurmat yoki qiziqish bildirmasa ham. Agar men rad etsam, bu janjalga sabab bo‘ladi. U menga qanchalik yoqmasligini bilgan holda, ularga hamrohlik qilishim yoki ularga qo‘ng‘iroq qilishim ustida bosim o‘tkazadi. Kecha, yana bir guruh qarindosh kelgan edi. U meni ular bilan o‘tqizdi, keyin men gaplashishga urinayotganimda bir necha marta so‘zimni kesib tashladi. Men nihoyat ketdim, u nega ketayotganimni so‘rashga keldi. Men to‘g‘ridan-to‘g‘ri dedim: "Agar gaplashishga ruxsat berilmasa, nega meni qoldiryapsiz?" Men hatto u ayollar bilan suhbatlashib, erkaklar bilan men gaplashishimga ruxsat bersin, deb taklif qildim. Bu keskin lahza bo‘lib qoldi, va men ota-onaga hurmat qilish burchim va o‘z-o‘zimga hurmat ehtiyojim o‘rtasida yorilib ketgandek his qildim. Bu vaziyat hatto xotinimning menga qarashiga ham ta’sir qildi. U uyda otamdan tashqari kuchli erkak mavjud emasligini ko‘radi va men onamga qarshi chiqishga noloyiq ekanligimni biladi. Yaqinda men xotinimdan bir narsani so‘ragan edim, u onamga yordam berayotgan paytda, va men soatlar davomida butunlay unutilib qoldim. Bu menga yomonroq his qildirdi, go‘yo xotinim ham meni jiddiy qabul qilmasdek. Unga qo‘pol gapira olgan ukam faqat uning mehr-muhabbatini oladi. Shu bilan birga, mening sa’y-harakatlarim e’tiborsiz qolmoqda. 30 yillik tinchlikni saqlash urinishlarimdan so‘ng, men chegaramga yetib kelganimni his qilyapman. Men bu uydan umuman ketishni o‘ylayapman. Ularni qarash uchun boshqalari bor. Bu kundalik voqealar – qo‘ng‘iroqlar, majburiy uchrashuvlar – kichik ko‘rinsa ham, ular men uzoq vaqt ko‘targan yuk ustidagi oxirgi somon choplari. Shayton bu alamdan foydalanish uchun qattiq ishlamoqda, lekin men imonim va sabr-toqatimni ushlab turishga harakat qilyapman. Men chuqur alamdamandaman. Ba’zan oilam bilan nima uchun menga shunday qiyin imtihon berilganligini o‘ylayman. Hatto moddiy jihatdan kamroq boy bo‘lgan odamlar baxtliroq ko‘rinadi, degan fikrlar ham paydo bo‘ladi. Nima qilishim kerak? Bir marta, bo‘ron paytida, mening amakivachcham va men onam uchun bir ishni bajarish uchun tashqarida edik. Uning uyiga qaytganimizda, uning onasi chin dildan xavotir bilan so‘radi: "Qalaysiz? Bu ob-havoda sayohat qiyin bo‘ldimi?" Bu iliq munosabat meni hayratda qoldirdi. O‘z uyimga kelganimda, onamning birinchi savoli faqat vazifa va men nima olib qaytayotganim haqida edi. Iltimos, duo qilishda meni ham eslang. Assalomu alaykum.