دلتنگ مادرم، حس آرامش او و تلاش برای درک اسلامی آن

السلام علیکم. خیلی وقت است یه غم سنگینی رو توی دلم نگه داشتم و حالا برای یه راهنمایی اسلامی و شاید داستان کسایی که تو موقعیت من بودن، دست کمک دراز میکنم. مادرم چند وقت پیش فوت کرد. درمانهای سرطانش تموم شده بود و ما واقعاً فکر میکردیم داره بهتر میشه. بعد، یه دفعه دچار شوک سپتیک شد و با وجود تلاش دکترا، از پیش ما رفت. دیدن اینکه چطور از دستمون رفت، قلبمو جوری شکست که نمیتونم توصیفش کنم. تقریبا دو ماه قبل از مرگش، هر شب نماز تهجد میخوندم و از خدا التماس میکردم شفاش بده، روز عرفه هم روزه گرفتم و تو دعا برای بهبودش دلمو بیرون ریختم. ایمان خیلی قوی داشتم که خدا همون جوری که میخوام جوابمو میده. وقتی با این حال فوت کرد، کاملاً خرد شدم. میدونم نقشه خدا همیشه بینقصه، ولی کنار اومدن با اون امیدی که داشتم و اتفاقی که افتاد، بدون اینکه احساس گناه کنم، سخته. از اون موقع، یه چیز عجیبی اتفاق میافته. بعضی وقتا یه موج آرامش بهم دست میده، انگار که مادرم هنوز هست و داره دلداری ام میده. نمیبینمش یا صداشو نمیشنوم – بیشتر شبیه همون حس امن و گرمیه که وقتی پیشم بود داشتم. یه ذره آرومم میکنه. ولی بعد، لحظه های دیگه، سنگینی از دست دادنش حسابی میزنه تو سرم و فقط عذابه. به شدت دلتنگشم. از نظر اسلامی چطور باید اینو درک کنم؟ آیا فقط غمه که داره باهام بازی میکنه، یا تو دینمون چیزی در مورد حس کردن حضور یه عزیز بعد از مرگ هست؟ شما چطور با از دست دادن یه والد کنار اومدین، همزمان که صبر و اعتماد به خدا رو حفظ کردین؟ تو اولین ماه ها چی باعث شد ادامه بدین؟ آیا دعا، آیه یا فکر خاصی بود که بهتون آرامش واقعی داد؟ لطفاً برای مادرم دعا کنید – که خدا ببخشدش، رحمت بهش ببارونه، قبرش رو روشن و وسیع کنه، همه کارهای خوبش رو قبول کنه، به بالاترین جای بهشت ببرتش، و ما رو تو جنت الفردوس دوباره جمع کنه.