بیایید شکاف را پر کنیم: تأمل در وحدت درون امتمان

السلام علیکم همه. یه اتفاقی اخیراً افتاده که ذهنم رو مشغول کرده. یه خواهر مسلمان در بریتانیا که نقاب می‌پوشه، با یه موقعیت واقعاً ناراحت‌کننده مواجه شد که بعضی بچه‌ها توی یه رستوران بهش غذا پرتاب کردن. الحمدلله، اون در موردش صحبت کرد، مادرهای اون بچه‌ها عذرخواهی کردن، و توجه لازم رو گرفت. ولی بعد، دیدم بعضی برادران در جامعه‌مون سعی می‌کنن اون رو کوچک جلوه بدن، می‌گن موضوع مهمی نبود چون 'فقط غذا' بود و آزار از طرف یه مرد نبود. این جور واکنش واقعاً آزاردهنده‌ست. احساس می‌کنم این سرزنش و کم‌اهمیت جلوه دادن، چیزی‌ست که شکاف غیرضروری بین برادران و خواهران در امت ما رو دامن می‌زنه. من رو یاد داستان زمان پیامبر (صلی الله علیه وسلم) با بنی قینقاع می‌ندازه، جایی که جامعه قاطعانه ایستاد تا از شرافت و حقوق یه زن مسلمان دفاع کنه. اصل اونجا واضح بود: هر ظلمی علیه یکی از ما، ظلم علیه همه ماست. شاید مشکل واقعی 'جنگ جنسیتی' نیست، بلکه آزمونی از ایمان ماست. وقتی ظلم می‌بینیم، وظیفه‌مونه که با هم بایستیم، از همدیگه حمایت کنیم، و برای حق سخن بگیم. راه اصلاح خودمون با بازگردوندن ایمانمون و فعالانه انجام کارهای نیک بیشتر شروع می‌شه، همونطور که اون خواهر اشاره کرد. خداوند ما را همه به وحدت و دلسوزی بیشتر هدایت کنه. جزاکم الله خیراً برای خواندن.