یافتن آرامش در قرآن در زمانی که همه رویگردان شدند

السلام علیکم همه عزیزان، میخواستم یه چیز خاص رو که امروز هنگام خوندن قرآن برام اتفاق افتاد به اشتراک بذارم. واقعاً باید اون رو به کلمات تبدیل میکردم. مدتیه که روزانه قرآن خوندن رو به یه عادت برای خودم تبدیل کردم. امروز رسیدم به سوره الرعد، و وقتی به آیه ۲۸ رسیدم، دیگه نتونستم جلوی اشکام رو بگیرم. "یقیناً دل‌ها با یاد خدا آرام می‌گیرد." (سوره الرعد، ۱۳:۲۸) قبلاً هم این آیه رو دیده بودم، اما امروز کاملاً تازه احساس شد. خلاصه بگم، به تازگی یه مدت واقعاً سخت رو با خانوادم گذروندم. افرادی که فکر میکردم همیشه پشتم هستن، نبودن. ازم دور شدن، و بعضی‌ها حتی بهم انگ زدن برای کارهایی که نکرده بودم. برای اولین بار تو زندگیم کاملاً احساس تنهایی کردم. اما تو اون تنهایی، راه برگشتم به سمت الله رو پیدا کردم. با تمام وجودم به سمتش روی آوردم. هیچ نمازم رو ترک نکردم. به ذکرم ادامه دادم. هر روز بدون استثنا قرآن رو باز میکردم. و کم‌کم، یه چیز توی وجودم شروع به تغییر کرد. امروز یه آرامشی توی من هست که بیانش سخته. قلبم بالاخره با چیزی که دارم آروم گرفته. دیگه نگران چیزهایی که نمی‌تونم کنترل کنم نیستم. فقط تمرکزم رو گذاشتم روی کاری که می‌تونم بکنم و بقیه رو به برنامه الله سپردم. قرآن، ذکر و نماز، در طول این مدت تنها تکیه‌گاه‌های من بودن، طوریکه هیچ چیز دیگه‌ای اینطور نبود. من این رو نه از روی ترحم می‌گم. این رو می‌گم چون شاید کسی که این رو می‌خونه الان داره سختی خودش رو می‌گذرونه، و حس میکنه همه کسایی که بهشون اعتماد کرده رهایش کردن. اگر اون فرد تو هستی، لطفاً ارتباطت با الله رو محکم نگهدار. به نماز خوندنت ادامه بده. قرآن خوندنت رو ادامه بده. حتی وقتی سخت میشه، به گفتن ذکر ادامه بده. چون یه روزی میرسی به آیه‌ای که قبلاً بارها خونیش، و بالاخره به قلبت می‌رسه. و گریه می‌کنی. و شاید این التیام‌بخش‌ترین گریه‌ای باشه که تا حالا داشتی. جزاک الله خیر به خاطر اینکه اجازه دادی این رو به اشتراک بذارم. 🤍