بعد از سختیها، احساس بیحسی روحیه میکنید؟ تنها نیستید.
السلام علیکم، همگی. فقط میخواهم چیزی را که ازش میگذرم، شریک بسازم. زمانی از دوره زندگیام، در دورانی واقعاً سخت، احساس نزدیکی عمیقی با الله (سبحانه و تعالی) میکردم. آن پیوند عمیق و آرامبخش بود. الحمدلله، آن دوره گذشت و نمازم، دعاهایم و صداقههایم را مرتب ادامه دادهام. اما مسئله اینجاست: این یک دعای خاصی که برایم خیلی اهمیت دارد، هنوز مستجاب نشده، اگرچه پیوسته همان دعا را میکنم و سعی میکنم بر طرح الله توکل کنم. به علاوه، آن احساس شدید نزدیکی مثل گذشته دست نمیدهد. انگار اعمال را انجام میدهم ولی داخلام کمی بیحس است، با اینکه هیچ کاری از واجباتم را ترک نکردهام. هنوز بر ایمانم استوارم، الحمدلله، اما گرمای عاطفیای که قبلاً حس میکردم، گم شده. اوضاع عجیبی است-نمازم را ترک نکردهام، اما برای حفظ آن احساس رابطه و کمال معنوی مبارزه میکنم. آیا شما هم بعد از گذراندن یک سختی، این حس را داشتهاید؟ چطور آن نزدیکی با الله را دوباره ساختید و آن احساس را در دلتان احیا کردید (یا فقط ایمانتان را باز محکم کردید)؟