السلام علیکم - وقتی می‌خواهم خوب باشم، حس می‌کنم یک دو رو هستم

وعلیکم السلام. من در گذشته کارهای واقعاً بدی کرده‌ام، کارهایی که ازشان خجالت می‌کشم و فکر نمی‌کنم کسی دور و برم هم این کارهارو بکنه. من برای مدت طولانی این احساس گناه رو با خودم حمل کرده‌ام و این توی طرز گفتنم در مورد خودم پیدا هست. می‌خوام دوباره شروع کنم به بهتر بودن - مثلاً به آرامی به دیگران یادآوری کنم اگر چیزی اشتباهه یا حرامه، یا بیشتر قرآن بخونم - اما همیشه حس می‌کنم که وقتی تلاش می‌کنم به نظر میاد که یک دورو هستم چون خودم رو بدترین گناهکار می‌بینم. گاهی به نظرم میاد اگه که کامل نباشم، تلاش‌هام برای خوب بودن اهمیت نداره. اما می‌دونم اسلام می‌گه که توبه و برگشت به کارهای خوب مهمه، حتی بعد از اشتباهات بزرگ. من فقط با خجالت و ترس از این که دیگران قضاوت می‌کنن یا اینکه عمل‌هام به خاطر گذشته‌ام بی‌معناست، دچار مشکل هستم. آیا کسی دیگه هم اینجوری احساس کرده؟ هر نظری برای عبور از این احساس گناه و انجام کارهای خوب صادقانه بدون این که به خاطر خجالت فلج بشم، دارید؟ جزاکم الله خیراً.