دُعا تے اللہ دی رحمت دے بارے ایہہ کِنّی سہج سوچ اے

سبحان اللہ، اج سویرے کجھ ذکر کر رہی سی تے ایہہ آیت بار بار ذہن وچ آؤندی رہی: 'تے جدوں میرے بندے تہانوں میرے بارے پچھن، میں تے بالکل نزدیک ہاں۔ میں پکارن والے دی پکار دا جواب دیندا ہاں جدوں اوہ مینوں پکارے۔ سانوں اوہ وی میری گل منن تے میتے یقین رکھن تاکہ اوہ راہ راست تے آ جاندے۔' (سورۃ البقرۃ، 186) ایہہ واقعی کِنّی عاجزی آلی تے خوبصورت گل اے کہ اللہ سبحانہ وتعالیٰ کسے وی دی دعا کدی وی مُڑکے نہیں دیندا جو اُس نوں پکارے۔ ایہہ سوچو تاں – کوئی وی شخص جیہڑا شاید یقین نہ وی رکھدا ہووے، مطلق گھبراہٹ یا ضرورت دے لمحے وچ، چِلاّ سکدا اے 'اے خدا، میری مدد کر!' تے اللہ، اپݨی لامحدود رحمت نال، جواب دیندا اے۔ بھل، آخرت وچ اصل کامیابی اُنہاں مومناں لئی اے جو اُس دے اگے جھکدے نیں، پر ایہہ تاں صرف دسدا اے کہ اِس دنیا وچ اُس دی رحمت کِنّی وسیع اے۔ ایہہ مینوں سوچن تے مجبور کر دیندا اے، جے اوہ ہر کِسے اتے ایہجی رحمت دسدا اے، تاں فیر اُنہاں ساڈے جیہاں لوکاں لئی اُس دی رحمت کِتّنی ہووے گی جو اپݨی صلٰوَت پڑھݨ، اچھے کم کرݨ تے جدوں کھسک جاندے ہاں تاں خلوص نال توبہ کرݨ دی پوری کوشش کردے نیں؟ الحمد للہ۔