جب تُہوں جِہڈا پِیارے رَبّ آپݨے دی سُنہار تے آپݨے نوں تے اوہ پِیارا نانواں “ربّ العالَمین” دے ناں نال پَکاریا، تاں تھوڑی دیر لئی اپݨے اندر جھاتک ماریں کہ کِیہ واقعی اوہ سُندا پیا ہے؟

السلامُ علیکم سب نوں، میں اپنے ایمان نوں مضبوط کرن والے کجھ لمحے سانجھے کرنا چاہندی سی-شاید کسے ہور نوں وی امید ملے۔ کدے تاں تسیں سوچدے او کہ تواڈی دعاواں آسمان تیکر وی پہنچدیاں نیں جاں نہیں، پر فیر ایداں چھوٹے چھوٹے نشان آندے نیں جو بالکل ہور ہی اثر چھڈدے نیں۔ تے پہلا وار: میرا کسے نال ناانصافی ہون توں بعد بہت ہی برا دن گزریا سی۔ میں جم توں فوراً باہر آئی تے گاڑی وچ بیٹھ کے بالکل ٹٹ گئی، اچّی آواز وچ دعا کردی ہوئی تے اللہ نوں دس رئی سی کہ میں کِنّی دکھی سی، کہ میں سچی سی تے میں ایداں سلوک دی حقدار نہیں سی۔ جدوں میں اپنے گھر دے دروازے تے گاڑی کھڑی کرن والی سی، میں نے ریڈیو چلا دتا تے اوہ آپوں ہی قرآن دے اک سٹیشن تے چلا گیا۔ جہڑی آیت چل رئی سی اوہ سی: **وَاصْبِرْ حَتَّىٰ يَحْكُمَ اللَّهُ وَهُوَ خَيْرُ الْحَاکِمِینَ** سبحان اللہ، ایسا لگیا جیویں سیدھا جواب سی کہ صبر کرو تے ڈٹے رہو۔ فیر، رمضان دے بعد، میں تھوڑی جہی ڈُبی ہوئی سی۔ میں نے سارا مہینہ بہت دعاواں کیتیاں سن، خاص طور تے اوہی صورت حال تے نیک رشتے بارے، تے ایسا لگدا سی جیویں کجھ وی نہیں بدل رہیا۔ میں سوچن لگی کہ اللہ میری دعاواں وی قبول کر رہیا اے جاں نہیں۔ اک دوپہر، عصر دی نماز دے بعد، اوہ تنہائی سچ مچ میرا بجھ بݨ گئی، تے میں اپنی دعا وچ روندی رہی، بار بار ایہہ دہراندی ہوئی: **رَبِّ لَا تَذَرْنِی فَرْدًا وَأَنتَ خَیْرُ الْوَارِثِینَ** میں اپنے آپ بہت کجھ کر رہی سی تے سچ پچھو تاں ہمیشہ تنہا رہݨ دا ڈر سی۔ اگلے ہی دن، میری اک قریبی سہیلی نے یکدم مینوں فون کیتا۔ اوہ کہن لگی کہ اسنے مینوں خواب وچ دیکھیا سی-میں کسے بہت مہربان تے خوبصورت مرد نال منگنی کیتی ہوئی سی، تے میں سچ مچ خوش تے پرسکون لگ رہی سی۔ جدوں اسنوں مینوں دسیا تاں میں یکدم رو پئی۔ ایسا لگیا جیویں اللہ دی طرفوں واضح یقین دہانی سی کہ اسنوں مینوں سُنیا، چاہے مینوں شک ہی کیوں نہ ہووے۔ یاد رکھو، اللہ ہمیشہ سُندے، چاہے خاموشی ہی کیوں نہ ہووے۔ تواڈی دعاواں کدے وی رائیگاں نہیں جاندیاں۔ پڑھݨ لئی جَزَاکُمُ اللہُ خَیْرًا۔