ایہہ جذبہ ساڈے نال کیوں اے؟

سبحان اللہ، جہڑا ویلے توں مینوں یاد اے، مینوں ایہہ بھاری جذباں دل وچ رہے نیں - تنہائی، اداسی تے ڈپریشن۔ ایہہ آؤندے تے جاندے نیں، کدی لمبا ویلہ رہندے نیں، کدی گھٹ، پر لگدا اے ہمیشہ واپس آ جانگے نیں۔ تے مینوں پتہ اے، الحمدللہ، میری زندگی وچ بڑے وڈے نعمتاں نیں۔ اللہ سُبحانَہُ وَتَعَالٰی نے مینوں بہت کجھ دِتا، سچی گل اے سب کجھ۔ اک آیت ہمیشہ یاد آندی رہندی اے: ‘تے اُس نے تہانوں اوہ سب کجھ دِتا جیہڑا تساں منگیا سی۔ تے جے تساں اللہ دیاں نعمتاں دی گنتی کرن دی کوشِش کرو تاں تساں ایہہ نہیں کر سکدے۔ یقیناً انسان بڑا ظالم تے ناشکرا اے۔’ (14:34) پر کیوں؟ کیوں مینوں ایہہ دائمی اداسی محسوس ہُندی اے، ایہہ بوجھ سینے تے ایہو جئی محسوس ہُندا اے جو سب کجھ بہت بھاری تے سُن ہو جاندا اے، چاہے میں کیہڑی وی کوشِش کر لاں؟ میں نماز پڑھن دی کوشِش کردی آں، اک اچّے مُسلِمان بنن دی کوشِش، قرآن پڑھن دی، کدی کدی تہجد دی وی۔ میں صبر کرن تے شُکر گزار ہووݨ دی کوشِش کردی آں۔ پر ایہہ جذبہ رہندا اے۔ مینوں پتہ اے، تے میں اللہ توں پناہ منگدی آں، جو اپݨی جان لےوݨ حرام اے تے ایہہ راہ نہیں۔ میرا مطلب ایہہ نہیں اے۔ شاید میں ایہہ سمجھ رہی آں جو اساں وچوں بہت سارے لوک اپݨے اپݨے طریقے نال جدوجہد کر رہے نیں - اپݨے ایمان نال، اپݨی ذہنی تے جذباتی حالت نال، اپݨے روحانی تعلق نال۔ تے پِھر وی، اللہ دے فضل نال، اساں وچوں بہت سارے لوکاں کول چھت اے، روٹی اے، حفاظت اے۔ اساں کِسے جنگ دے علاقے وچ نہیں آں۔ پر اوہ کیہڑی چیز اے جو ساڈے دلاں نوں ایہو جییں بے چین تے بے سکون رکھدی اے؟ ایہہ گہری بے اطمینانی کتھوں آندی اے؟