حور عین‌اں دی اک جھلک

خدا دی قسم، جے اوہ چمکدیاں پریاں ذرا جیہا مسکرا دین، تے اوہناں دا نور سویرے دی روشنی نوں وی مات دے دے۔ اکھاں واسطے کِنّی خوشی ہُندی جدوں اوہ نیڑے آؤندی، تے کنّاں لئی کِنّا مزہ جدوں اوہدی آواز سُنائی دیندی۔ ایسی نرم حی، جِویں کوئی نرم ٹاہنی جھم رہی، تے اوہدی مسکراہٹ وچ ایڈی شرماہٹ۔ جے تیرا دل اوہدے عشق وچ پے گیا، تے شادی دے ملاپ توں بغیر کوئی علاج نِیہ۔ خاص کر جدوں نیڑتا دا اوہ پَل اوہ تیں نوں بھالے میں لاوے، اوہدیاں گٹّاں تیرے گَل دوالے نرمی نال رکھیاں ہون۔ جدوں اوہدا سہنا چہرے توں پردہ چکّیا جاوے، تے ملاپ توں پہلے ای ویکھن دا نظارہ خوشی دے دیندا۔ اکھاں اوہنوں ویکھنوچ صاف لطف دیندیاں نیں، تے ہر قِسم دے پھل نیں، کدے موسم توں باہر نہ ہون والے۔