دوسریاں دا خیال رکھن دا اک سوہنا سبق

السلام علیکم! اک کہانی اے جیہنے مینوں سچی مچی ہلا کے رکھ دتا۔ ابوبکر صدیق، اللہ اوہناں توں راضی ہووے، دی اک چُپ چپیتی عادت سی - ہر سویر فجر توں پہلاں، اوہ اپنے گھروں چپ چاپ نکلدے تے مدینے دے کنارے ول ٹُر پیندے۔ اوتھے، اک سادہ جئے تمبو وچ، اک بُڈھی انھی عورت رہندی سی۔ اوہ نرمی نال اوہدی مدد کردے، اوہدیاں لوڑاں دا خیال رکھدے، جیہڑا کجھ وی اوہنوں چاہیدا ہوندا اوہ کردے۔ جدوں ابوبکر ایس دنیا توں گئے، عمر بن الخطاب، اللہ اوہناں توں راضی ہووے، نے ایس سوہنی صدقے نوں جاری رکھنا چاہیا۔ تے اوہ وی اوہدی عیادت کرن لگ پئے۔ اک واری، عمر اوہدے لئی کجھ کھجوراں لیائے۔ اوہنے کھادھیاں، فیر اچانک رُکی تے پچھیا، "کیہہ تواڈا ساتھی ایس دنیا توں چلا گیا اے؟" عمر حیران رہ گئے۔ اوہناں پچھیا، "توانوں کیویں پتہ چلیا؟" اوہنے نرمی نال کہیا، "جیہڑی کھجوراں تسیں مینوں دتیاں نیں، اوہناں دے اندر گٹھلیاں نیں حالے وی۔ تواڈا ساتھی… اوہ میرے لئی ہمیشاں گٹھلیاں کڈھ دیندا سی، تاں جے مینوں مشکل نہ ہووے۔" عمر اپنے ہنجو نہ روک سکے۔ اوہناں دی ڈاڑھی بھیج گئی، تے اوہ پکار اٹھے، "او ابوبکر! تسیں تے اپنے بعد آون والیاں لئی بڑا مشکل بنا دتا اے!" یا اللہ، ابوبکر، عمر، تے ساریاں بزرگ صحابہ کرام توں راضی ہو جا۔ سانوں جنت الفردوس وچ اوہناں دا ساتھ بخش۔ آمین۔ 🤍🤲🏻