неге менің сынағым тым қиын сезіледі...
Сәлем алейкум... мен жай ғана сөзімді айтамын. Мен қатты шаршадым. Мен қазір шынайы сенемін, Аллаһ осы өмір сынағындағы сәтсіздігімді бұрыннан айқындаған. Мен әрі қарай жалғастыра алмаймын. Әрбір есік жабылған сияқты сезіледі, енді мен өз дұғаларыма жауап сезімеймін. Бір мезгілде мен байланыста сезініп, Аллаһ жауап беретін. Енді тек үнсіздік, ал мен бұның бәрімен жалғыз қалдым. Менің жылдар бойы ең көп қорққан нәрсем, ол ешқашан орындалмауы үшін дұға еткенім, шын мәнінде болып қалды. Мұның бәрі аяқталған сияқты сезіледі. Жалғыз болуым мәселе емес, менің жүрегім соншалықты ауырлық көтеріп жатыр. Ол айырады, шынайы айырады, мен не істесе де. Тіпті дәрімен де қайғы кетпейді. Бұл тек ауыру, әрдайым. Мен өте сынып қалғандай сезінемін. Шынымды айтсам, ешкімнің сөзі мұны түзете алмайды. Тек Аллаһ мені осы жерден шығара алады, бірақ менің мәселем соншалықты шиеленіскен, тек ғажап болуы мүмкін. Ал менің өз ішімде бұл мен үшін болмайтындығы туралы сондай батып кететін сезім бар. Мен ол хадисті есіме түсіремін, "Қаламдар көтеріліп, беттер құрғап қалған", бұл менің тағдырым басынан-ақ мәңгілікке белгіленген деп ойлауға итермелейді.