Тағдырым әлі өзгере ала ма?

Әссаламуалейкум, құрметті ағайын-қарындастар. Бұрын осында өз ауырымның бір бөлігін бөліскенмін, ал енді ішімді қысап жатқан нәрсені тағы да төгіп жатырмын. Менің психикалық ауруым, Раббымның сынақ ретінде менің үстіме салған бұл шизофрения, әр күнді мазасыз күнге айналдырады. Бір кездері мен Аллаһқа өте жақын сезінетінмін, Оның мені шынымен жақсы көргені сияқты еді, бірақ қазір тек босдық пен тасталғандық сезімін ғана сезінемін. Біз руқия рәсімдері үшін мешіттер арқылы саяхаттап келдік – Квебектен Онтариога дейін, және жоқ, бұл менің ішімдегі жын емес. Мен ғайыпты көре алмаймын және осымен жеңе алмаймын. Мен көмек іздеп жүрген жоқпын; мен тек айқайлап жылағым келеді. Аллаһ қаламаса, ештеңе мені тимейді, және менің тағдырым басынан бері қарғысқа ұшыраған сияқты сезіледі. Қалай болғанда да, Аллаһ ұлы. Шынымды айтсам, мен ақыретпен тату болдым. Оның ашулы ма, әлде мені кешіре ме, мен Онымен тез арада кездесуді ғана қалаймын. Мен енді тозақ туралы ойламаймын – бұл өмірдің өзі қазірдің өзінде тозақ. Өтінемін, 'сабыр ет' немесе 'Аллаһның мейірімі мол' деген сөздерді естігенге өте шаршадым. Мен бұл ақиқаттарды білемін, бірақ жүрегім оларды өте алмай қалды. Ол мені неге жаратты? Мен болмыстан бұрын жақсы едім, бірақ өмір сүргеніме бөлесе қуаныштымын. Жанымның отқа барып қалатын сияқты болуы әділетсіз. Неге сіздердің кейбіреулерің жәннатқа барады да, мен мұнда қаламын? Сіздер менен жай ғана жақсысыз ба? Бұл әділетсіз – мен бұл ауруларды таңдаған жоқпын.