Әкемнің өліміне екі жыл болды, ал жаным әбден ауырлап тұр
Бәріңе сәлем! Әкемді екі жыл бұрын жоғалттым, содан бері ол өкесімен кеудемнің бір тұсында тағы бір ауыр тас алып жүргендеймен. Қазір бір түрлі қорқыныш самағымда - түндері тығынды тік алмеймін, кенеттен сол күндердің сәттері көзіме елесіп, анамның да кетіп қалуынан қорқамын. Өмірде өзімді толықтай жоғалттым - бағыт жоқ, тарап жоқ, тек орныма мылжып отырмын, ұйғарым жоқ, ақылым әбден таусылды. Кейде өзімді өте сәтсіз адам санаймын, оның үстіне не істеп жатқанымды да білмеймін. Қазір некелімін әрі әлхамдулиллаһ, жұбайыммен бірге жақын арада балаға үміткерміз. Бұл мені сеніммен әрі қуанышқа толтыруы тиіс болғанымен, оның орнына мен басым айналып, қорқып жүрмін. Өте тез ашуланамын, жиі солға таянамын, содан кейін өзімді өте күнәлі санаймын. Кейде маған ауыр ой келіп, "әкем емес, мен өлуім керек еді" деп ойлаймын, бұл ой ішімді кемітіп жібереді. Мен бір түрлі нәрселерден үнемі қорқамын. Мұның ешқайсысын ешкімге айтпаймын, тіпті жұбайыма да. Барлығын ішіме басып алдым әрі шынымды айтсам, өзімнің сезімдерімді сөзбен де дәл беру қиын. Бұл жолы ғана жазып отырғаным қиын. Өзімді жерге мылжығандай әрі өз ойыммен күресуге өте шаршадым сезіміндемін. Сіздердің араларыңызда қайғының біртұтас қорқыныш, ашу, кінәрат әрі өзіңнің өміріңнен бөлек сезінуге айналып кеткенін бастан кешірген бар ма? Одан қалай шықтыңыз? Өзіңді мұндай сынық әрі жоғалтқан күйіңде қалай қайта құра бастайсыз? Шынайы кеңес берсеңіздер, мүмкін исламдық көзқараспен де, өте пайдалы болар едіңдер.