Намазда адасқандай сезініп, өз-өзіне зиян келтірумен күресу – кеңеске мұқтажмын
Барлығыңа сәлем! Мен шынымен де кеңеске мұқтажпын, және мүмкін бұл ойымды жүректен айтарым керек. Мен бүкіл өмірім бойы мұсылманмын, және әйтеуір менде АДГД немесе аутизм бар сияқты – шындығын айтсам, намазда шынымен хушу сезімді ешқашан бастан кешірмедім, қанша күш салсам да зейін қоя алмаймын. Бұл менің барлық намаздарымның қандай да бір жолмен қате немесе есептелмейді деп сезінуіме әкеледі, және бұл жүрегімді сындайды, өйткені мен әлеуметтік мәселелермен де күреспей жатырмын, енді тіпті Аллаһқа (с.у.а.) жақындай алмайтын сияқтымын. Бұл шынымен қиын, мен не істеуім керектігін білмеймін. Жас кезімнен бері күресе жүрген тағы бір мәселем – өз-өзіме зиян келтіру. Қайтып кері қайтудан кейінгі күнаһарлық сезім, содан кейін тазалану үшін жеңімді тарқағанда қанды көру - бұл мені мүлдем қиратады. Мен бұлмен жылдар бойы күрестім, және қазір бір ай бойы таза болсам да, ұят әлі де жүрегімде. Өткен ай әсіресе қиын болды, қолымдағы үлкенірек жара әлі сақырып жатыр (оған тігіш қажет болды, бірақ мен ауруханаға барған жоқпын). Егер біреу жараны жарақаттамай, қауіпсіз түрде қалай тазалануға болатынын білсе, көмек көрсетсе, мен оны шынымен қадірлеймін. Бұл харам екенін білемін, және мен кешірімге лайықты болмайтындай шектен шықтым деп сезінемін – Аллаһ берген денемді бүлдіріп жібердім, тіпті намаз оқуға да лайық емеспін сияқты. Бірақ әлхамдулиллаһ, мен тырысып жүрмін. Егер біреу осыған ұқсас нәрсе бастан кешірген болса немесе кез келген кеңес бере алатын болса, өтінем, маған хабарланыңыз.