Бұл сезім неге бізбен қалды?

Субханаллаһ, жадымда болғаннан бері жүрегімде ауыр сезімдер – жалғыздық, қайғы және депрессия бар. Олар келіп кетеді, кейде ұзақ уақыт қалады, кейде қысқа, бірақ олар әрқашан қайта оралып келетіндей. Әрі білем, әлхамдулиллаһ, өмірім берекеге толы. Аллаһ (С.У.) маған көп нәрсені берді, шынында барлығын. Есіме жиі келетін аят бар: 'Әрі Ол сендерге сұрағандарыңның бәрін берді. Егер Аллаһтың игіліктерін санасаңдар, оларды санап шыға алмайсыңдар. Шынында адам баласы өте әділетсіз әрі күнәкар' (14:34). Сонда неге? Неге мен бұл созылмалы қайғыны, кеудемде бәрін осыншалықты ауыр әрі тұншықтыратындай салмақты сезінем, тіпті жақсы әрекет еткенімде де? Намазымды оқуға, жақсы мұсылман болуға, Құран оқуға, тіпті кейде тахаджуд намазын оқуға тырысамын. Сабырлы әрі шүкіршіл болуға тырысамын. Бірақ сезім қала береді. Білем әрі Аллаһтан сақтауын сұраймын, өз өміріңді аяқтау харам әрі жол емес. Менің айтқым бұл емес. Мүмкін мен түсініп отырғаным, біздің көбіміз өз жолдарымызбен күресуде – иманымызбен, психикалық әрі эмоционалды жағдайымызбен, рухани байланысымызбен. Ал бәрібір, Аллаһтың мейірімімен, көбіміздің баспана, тамақ, қауіпсіздігіміз бар. Біз соғыс аймағында емеспіз. Сонда жүрегімізді мұндай мазасыз әрі қанағаттанбаған сезінуге не әкеледі? Бұл терең ризашылықсыздық қайдан келеді?