فهم قرآن: کلمات تحت‌اللفظی یا راهنمایی اخلاقی؟

سلام علیکم به همگی، این سوال رو با قلبی صادقانه می‌پرسم چون واقعاً می‌خوام بفهمم چطور در اسلام به قرآن نزدیک می‌شیم-نه برای بحث یا انتقاد، فقط برای یادگیری. یکم درباره خودم: من عضو هیچ دینی نیستم، اما بی‌دین هم نیستم. حس می‌کنم شاید یه آفریننده‌ای وجود داشته باشه، و فکر می‌کنم هنوز خیلی از دونستن همه چیز درباره جهان فاصله داریم. پس می‌تونم بگم به یه نگاه معنوی گرایش دارم. اما همچنین معتقدم که فکر کردن و سوال پرسیدن هدیه‌هایی از طرف الله هستن، و اینکه جستجوی دانش هرگز نباید با ایمانمون در تضاد باشه. وقتی بحث می‌کنیم، لطفاً فقط نگید "چون الله گفته". احترام می‌ذارم که قرآن راهنمایی الهیه، اما سعی می‌کنم عمیق‌تر به استدلال و فلسفه پشت نحوه فهمیدنش برسم. چیزی که ذهنم رو مشغول کرده اینه: از اونجایی که الله انتخاب کرد قرآن رو در عربستان قرن هفتم و به زبان عربی نازل کنه، آیا این به این معنی نیست که او عمداً فرهنگ، تاریخ و زبان اون زمان رو هم انتخاب کرده؟ اگه اینطور باشه، آیا نباید واقعاً اون زمینه رو در نظر بگیریم تا بفهمیم الله چه قصدی داشته؟ ممکنه تمرکز روی درس‌های اخلاقی و ارزش‌های عمیق‌تر قرآن-به جای یه خوندن تحت‌اللفظی سخت‌گیرانه-واقعاً ما رو به پیام واقعیش نزدیک‌تر کنه؟ کمی درباره فضل الرحمن خوندم، که به نظر میاد می‌گه اهداف اخلاقی قرآن باید نحوه به کارگیریش در هر دوره‌ای رو شکل بده. آیا این دیدگاه در میان علمای اسلامی محترمه، یا به عنوان خارج از جریان اصلی دیده می‌شه؟ همچنین یه سوال فلسفی‌تر دارم. ما می‌گیم الله کاملاً خوبه، اما برای اینکه حتی این جمله رو بگیم، آیا نیازی به یه ایده از اینکه "خوب" یعنی چی از ذهن خودمون نداریم؟ اگه هیچ درکی از خوبی نداشتیم، چطور "الله خوبه" می‌تونست برای ما معنی داشته باشه؟ متفکران اسلامی چطور با این مسئله برخورد می‌کنن؟ و در حالی که ما خیلی کم درباره جهان می‌دونیم، چطور می‌تونیم واقعاً صفاتی مثل علم، قدرت و کمال الله رو درک کنیم؟ دوست دارم بشنوم که علما و فیلسوف‌ها چطور این رو توضیح می‌دن. مشتاقم از دیدگاه‌های مختلف اسلامی بشنوم-سنی، شیعه، سنتی، یا متفکران مدرن. جزاکم الله خیر برای وقتتون. من اینجام تا یاد بگیرم، و برای هر جواب متفکرانه‌ای سپاسگزارم.