عشقی به ایمانم که روزهایم را پر میکند

السلام علیکم همگی. آیا تا به حال حس کردهاید که گویی الله همیشه در ذهنتان است؟ برای من اینطور است-چه در حال نظافت باشم، چه در حال غذا خوردن یا فقط مشغول گذراندن روزم باشم، افکار درباره الله و دین مدام به ذهنم برمیگردند. میدانم که از کمال فاصله دارم؛ باید نمازم را بهبود ببخشم و صدقه بیشتری بدهم، اما ایمان همیشه در قلبم حضور دارد. گاهی اما حسش سنگین است، انگار دارم زیادی فکر میکنم. غالباً به مرگ میاندیشم، و اگر نمازی را از دست بدهم، تا وقتی قضایش را به جا نیاورم بر دلم سنگینی میکند-و بعد آنقدر شادمان میشوم که میخواهم با خانواده یا دوستانم در میان بگذارم که چگونه شیطان میکوشد ما را گمراه کند و رحمت بیپایان الله چیست. این جرقههای احساسات مذهبی شدید به من دست میدهد، با اینکه هنوز در مسیری که میخواهم نیستم. انگار قلبم آنقدر الله را دوست دارد، اما ذهنم اشتباهات گذشته و اینکه شاید کارهای خوبم کافی به نظر نرسند را به یادم میآورد. آیا این مفهوم است؟ آیا راهنمایی دارید که چگونه این افکار را به چیزی مثبتتر تبدیل کنم؟