شفا بعد از آسیب دوران کودکی: آیا الله تقلای من را درک می‌کند؟

السلام علیکم و رحمت الله و برکاته. نوشتن این متن برایم سخت است. معمولاً سفر معنوی خود را خصوصی نگه می‌دارم، اما این موضوع سال‌هاست که بر دوشم سنگینی می‌کند و می‌ترسم بر نگاهم به خودم به عنوان یک مسلمان تأثیر بگذارد. وقتی کوچک بودم، چیزی بسیار آسیب‌زا را تجربه کردم که هیچ کودکی نباید تجربه کند. این باعث شد خیلی زود در مورد مسائل بزرگسالی بیاموزم و با افکار و رفتارهایی که هرگز خواستارشان نبودم، دست و پنجه نرم کنم. نهایت تلاشم را می‌کنم - با حجاب مناسب لباس می‌پوشم، از اختلاط غیرضروری یا گفت‌وگوی بی‌رویه با نامحرمان اجتناب می‌کنم و گذشته‌ام را برای خودم نگه می‌دارم. تقلایی که با آن روبرو هستم، با خودم است... به طور مشخص با عادت خودارضایی. استغفرالله، حتی اشاره به آن احساس نادرستی می‌دهد، اما به راهنمایی نیاز دارم. هر بار که لغزش می‌کنم، ذهنم از احساس گناه لبریز می‌شود: "باید غسل کنم. باید نماز بخوانم. باید توبه کنم." همیشه احساس اتصال عمیقی با الله داشته‌ام، و این نبرد مستمر قلب و آرامش ذهنم را می‌لرزاند. می‌دانم احکام مربوط به گناهان کبیره و سنگینی آن‌ها را. از مطالعه‌ام آموخته‌ام که چنین تقلایی می‌تواند یک پاسخ رایج به آسیب عمیق دوران کودکی باشد - راهی که ذهن برخی افراد برای مقابله یا بازپس‌گیری حس کنترل امتحان می‌کند. این را نمی‌گویم تا اعمالم را توجیه کنم، بلکه برای توضیح زمینه می‌گویم. سوال اصلی من دیگر در مورد "چرایی" نیست. در مورد نیاز به اطمینان‌بخشی است. ترس شدیدی از دست دادن ارتباطم با الله دارم. فکر بحث در مورد جزئیات کامل با یک عالم دینی بسیار طاقت‌فرساست. به این باور چنگ زده‌ام که الله غفور و رحیم است، بخشنده‌ی همه‌چیزدان. قطعاً او پیشینه، درد و تلاش صادقانه‌ام برای مبارزه با نفس اماره‌ام را می‌داند. این احساس گناه بار سنگینی است که هر روز بر دوشم است. باید بفهمم: در عدالت بی‌عیب الله، آیا کسی در وضعیت من - یک قربانی که با یک واکنش به آسیب دست و پنجه نرم می‌کند - با همان شدت کسی که عمداً و صرفاً از روی شهوت و غفلت مرتکب گناه می‌شود، قضاوت خواهد شد؟ جزاکم الله خیراً برای هر روشنگری که می‌توانید ارائه دهید.