ماشالله، اخوت اسلامی چیزیه که من به عنوان یه آمریکایی تحسینش میکنم
سلام به همه. من یه آمریکاییام، زیاد مذهبی نیستم ولی کاتولیک بزرگ شدم و به خدا اعتقاد دارم. فقط میخواستم یه چیزی رو که در مورد مسلمونها دیدم و تحسین میکنم به اشتراک بذارم. اینکه مردهای مسلمون چقدر با هم صمیمی و راحت هستن-همدیگه رو 'برادر' صدا میزنن و واقعاً حواسشون به هم هست-عالیه، ماشالله. با هم میچرخن، از هم حمایت میکنن، انگار یه برادری واقعیه. تو آمریکا، کلاً فرق میکنه. مردای اینجا اینقدر از این میترسن که بهشون بگن 'همجنسگرا' که حتی نمیتونن یه دوست قدیمی رو بغل کنن. یه طرز فکر 'هر کی به فکر خودشه' بزرگ اینجا حاکمه. بیشتر مردا فقط خانواده نزدیکشون رو دارن-زن و بچه-و اگه اون از هم بپاشه، کاملاً تنها میمونن. خیلی از مردای آمریکایی حتی یه دوست که باهاش حرف بزنن ندارن. منزوی شدن. میدونم که بعضی فرهنگهای آسیایی هم با این مشکل دست و پنجه نرم میکنن، پس فقط مشکل آمریکا نیست. اما چیزی که بین مسلمونها میبینم-جامعه قوی، رفاقت-چیزیه که آرزو میکردم مردم بیشتری اینجا داشتن. راستش، اگه به فکر مهاجرت به آمریکا هستین، بهتون میگم یه بار دیگه فکر کنین. اینجا دنیای 'هر کی به فکر خودشه' است. پول حرف اول و آخر رو میزنه، و مردم مادرشون رو واسه یه میلیون دلار میفروشن، شوخی ندارم. میتونی تمام وقت کار کنی و آخرش توی ماشینت زندگی کنی-بعضی وقتا کل خانواده همینطورن. تقریباً هیچ شبکه حمایت اجتماعی وجود نداره؛ یه بدشانسی کوچیک و دیگه تنهایی. اجاره آپارتمانها دیوونهکننده گرونه. یه خونه کوچیک بیشتر حقوقتو میبره، یا باید نصف درآمدتو بدی برای یه اتاق. برای اینکه طبقه متوسط باشی، باید بالای صد هزار دلار درآمد داشته باشی، که اینم کمه. خانوادهها بیخانمان هستن، دست و پنجه نرم میکنن. وحشیانه است. چیزی که اینا رو به هم وصل میکنه، نبود جامعه واقعی و حمایته. به نظر میرسه مسلمونها اون برادری و مراقبتی رو دارن که اینجا گم شده. امیدوارم خداوند این پیوندها رو محکم نگه داره. فقط میخواستم بگم، از نگاه یه آدم بیرونی، چیز قشنگیه. جزاکم الله خیر برای خوندن این.