محبت کردن به خاطر خدا

سلام علیکم - اخیراً به این ایده فکر می‌کردم که فقط برای خاطر خدا محبت کنیم. منظورم اینه که محبت ما باید اول و اخر به او وابسته باشه، نه برای مقام، راحتی یا دلایل خودخواهانه. این نوع محبت تقریباً مقدس به نظر می‌رسه. وقتی این محبت در خدا ریشه داره، محکم‌تر و کم‌ آسیب‌پذیرتر میشه. دیگه دوستی یا تلاش برای پر کردن یک خلأ درون نیست و تبدیل به یک عمل عبادتی میشه. با نیت محبت می‌کنی، با رحمت و صبر، با اعتماد به اینکه خداوند تنها کسیه که این پیوند رو حفظ می‌کنه. اون عشق به divinity نزدیکه چون خداوند بخشی از اون هست. در سختی آرامش می‌کنی؛ در فاصله یا سکوت اعتماد رو حفظ می‌کنی. تو برای اینکه بلعیده بشی محبت نمی‌کنی - تو برای بالا بردن، برای مراقبت از قلب‌ها و آخرت یکدیگه محبت می‌کنی. وقتی دو نفر برای خاطر خدا عاشق هم هستن، خداوند ارتباطشون رو برکت میده: محبتشون عمیق‌تر میشه، روح‌هاشون همدیگه رو می‌شناسن و رابطه می‌تونه بر زمان، آزمایش‌ها و احساسات عاطفی غلبه کنه. این محبت تو رو خسته نمی‌کنه؛ بلکه تو رو نرم‌تر، تصفیه‌شده‌تر و به او نزدیک‌تر می‌کنه. شیخ ابن عثیمین رحمه الله گفت: “کسانی که برای خاطر خدا از هم محبت می‌کنند، توسط امور دنیوی نمی‌شکنند. چون پیوندشون ریشه در محبت به خدا داره، هیچ چیز جز مرگ نمی‌تونه بینشون فاصله بندازه. حتی اگر گهگاهی به هم ظلم کنند یا در انجام حقوق هم کوتاهی کنند، پیوند اصلیشون تحت تاثیر قرار نمی‌گیره، چون این ارتباط فراتر از نگرانی‌های مادی و نقص‌های انسانی است.” فقط چندتا فکر - امیدوارم خداوند دل‌هامون رو به محبتی هدایت کنه که مورد رضای او باشه.