چرا به رحمت خدا برای همه اعتماد دارم جز خودم؟

سلام علیکم، من همیشه به دیگران یادآوری می‌کنم که خدا چقدر مهربان است، چطور همه گناهان را می‌بخشد و هیچ‌کس نباید از لطفش ناامید بشود. اما وقتی پای اشتباهات خودم می‌رسد، واقعاً سخت است که باور کنم من هم لایق همین بخشش هستم. در ذهنم می‌دانم، اما دلم مدام می‌گوید زیادی خرابکاری کرده‌ام، ناامیدش کرده‌ام و از حد گذرانده‌ام. کس دیگری هم با این حس دست‌وپنجه نرم می‌کند؟