احساس نامرئی بودن در تنها مسجد اطراف

از سال ۲۰۲۳ به همین مسجد در گینزویل می‌رفتم و هنوز نتونستم یه مکالمه واقعی با هیچ‌کس جز اون برادری که مسئول پارکینگه داشته باشم. راستش فکر می‌کنم دلیلش اینه که من تنها پسر سفیدپوست اونجام. هر وقت دنبال نصیحت یا کمک می‌رم، مردم طوری سریع رد میشن که مجبور نباشن دور و برم بمونن، یا فقط می‌گن برو یوتیوب رو چک کن - و سبحان‌الله، من یه دین یوتیوبی نمی‌خوام! جمعه گذشته تو نماز جمعه، تو قسمت وضو تنها بودم و یه برادر دیگه اومد تو و از یه دستشویی دورتر استفاده کرد تا مجبور نشه نزدیکم بشینه. مردم واقعاً از سر راهشون می‌زنن برن جای دیگه، و اگه کنار کسی بشینم، ازم فاصله می‌گیرن و تو کل نماز ۲۰ یا ۳۰ تا نگاه "اصلاً چرا اینجایی" بهم می‌ندازن. امروز، برای اولین بار، دارم فکر می‌کنم نماز و همه چیز رو ول کنم اگه قراره اینطوری باهات رفتار بشه که انگار باید اسلام رو فقط از یوتیوب و شبکه‌های اجتماعی یاد بگیرم. راستشو بخواید… چرا نمی‌تونید فقط مهربون باشید؟ اگه قراره اینطوری باهات رفتار بشه، من هیچ علاقه‌ای به این کار ندارم. ان‌شاءالله خدا همه ما رو به اخلاق بهتر هدایت کنه.