نگاه من به وضعیت ایران

سلام علیکم، برادران و خواهران. آیا دیدگاه من اینجا طرفداری از ایرانه، یا فقط یه نگاه منصفانه به مسائله؟ وقتی اشاره می‌کنم که سیاست‌های خارجی فعلی ایران شاید همه‌ش ظاهرسازی نباشه، بعضی‌ها ازم می‌پرسن: واقعاً معتقدی راه شیعه درسته؟ می‌گن سنی و شیعه هیچ‌وقت نمی‌تونن با هم کنار بیان، و شیعه‌ها دشمن ما هستن. راستش، من هیچ‌وقت ادعا نکردم باورهای شیعه درسته، و توجیه نمی‌کنم هر آزاری که ایران در گذشته به سنی‌ها رسونده. اما بیایم واقع‌بین باشیم-ایران تنها مقصر اینجا نیست. رهبران سنی هم خون‌ها ریختن، و بعضی‌ها هنوز بی‌اینکه بدونن به دشمن کمک می‌کنن. من شیعه‌ها رو لعن نمی‌کنم یا به چشم دشمن نمی‌بینم. دشمن اصلی مشخصه. در مورد اختلافات عقیدتی، علما می‌تونن بشینن و با هم درباره این مسائل صحبت کنن. و من سعی نمی‌کنم وحدت بین سنی و شیعه رو تحمیل کنم. فقط می‌گم باید هدفمون همزیستی مسالمت‌آمیز باشه. حتی بین خود سنی‌ها، وحدت واقعی زیر یه تفسیر واحد هرگز اتفاق نیفتاده و احتمالاً هرگز هم نخواهد افتاد. این حکمت الله‌ئه، و بخشی از چیزیه که اسلام رو زیبا می‌کنه-وگرنه خشک و خشن می‌شد. نکته اینه که باورهای یه گروه نباید به گروه دیگه، چه جسمی چه روحی، آسیب بزنه. اسلام اینو بهمون می‌گه. پس چرا ما اعمال ایران رو بر اساس بدگمانی‌های خودمون قضاوت می‌کنیم به جای چیزی که واقعاً قابل مشاهدست؟ مردم فلسطین، الله غمشون رو کم کنه، واقعاً از هیچ کشوری به اندازه ایران تشکر عمیق ابراز نکردن. شاید اونا بهتر می‌دونن کمک واقعی از کجا میاد. ولی ما با همون شک و تردید، حمایت‌های مادی آشکاری که ترکیه، مصر و کشورهای ثروتمند عرب از اسرائیل می‌کنن رو زیر سوال نمی‌بریم. این چیزیه که منو گیج می‌کنه. سبحان‌الله.