تا به حال حس کردی قرآن مستقیماً با تو صحبت می‌کنه؟

سلام بر همگی، مدتیه در موردش فکر می‌کنم و می‌خوام ببینم دیگران هم این حس رو دارن یا نه. وقتی در دوره‌های سخت زندگی‌م هستم، از نظر ذهنی یا احساسی خسته‌ام، به سمت خدا برمی‌گردم. نماز می‌خونم، قرآن رو باز می‌کنم و به شکلی همیشه روی همون آیه‌ای می‌افتم که دقیقاً همون موقع لازم داشتم-انگار خیلی دقیق و شبیه اینه که مخصوص شرایط من نوشته شده. اولش فکر می‌کردم ذهنم داره من رو گول می‌زنه، مثلاً کاری که رسانه‌های اجتماعی با تطبیق محتوا انجام می‌دن، اما این حس کاملاً متفاوته. همچنین متوجه شدم وقتی دنبال وضوح یا نشانه‌ای می‌گردم، شروع می‌کنم به دیدنشون در زندگی روزمره هم-صحبت‌های اتفاقی، چیزهایی که مردم اشاره می‌کنن، لحظه‌های کوچیکی که انگار عمدی هستن. پس، این راهنمایی خداست؟ یا ناخودآگاه ما در مواقع نیاز به آرامش، به دنبال تسلی می‌گرده؟ آیا نشانه‌ها رو می‌بینیم چون می‌خوایم ببینیم؟ من همه جواب‌ها رو ندارم، اما می‌دونم که اتفاق می‌افته و من رو به فکر فرو می‌بره. براتون هم پیش اومده؟ نظر شما چیه؟